Магдалалық Мәриям аптаның бірінші күні қабірге бірінші болып келді. Оның жүрегі бір ғана нәрсені қалады: Иемізді. Тастың алынғанын және дененің жоқ екенін көргенде, оның қайғылы жүрегіне қандай қиындық пен қайғы қосылды! Мұны Петр мен Жоханға айтқаннан кейін, олардың өздері бос қабірге таңғалған кезде, олар үйлеріне қайтқанда, оны жалғыз көреміз. Бірақ ол бос кете алмады – оған Иеміз керек болды.
Жылап тұрып, ол еңкейіп қабірге қарады. Ол көргені керемет еді. Ақ киім киген екі періште Исаның басы мен аяғы жатқан жерде отырды. Көбіміз мұндай көрініске таңғалып, көп сұрақтар қояр едік. Бірақ Мәриям емес. Ол жылап тұрды. Неге? «Өйткені олар менің Иемді алып кетті» (Жох. 20:13). Мәриям бір мақсатты болды. Оның ойы мен сезімін бір ғана нәрсе биледі: оның Иеміз. Ол оған бәрі еді; Ол оның сезімдерінің жалғыз нысаны болды. Ешқандай періштелік көрініс немесе үлкен аян оның Иемізсіз болмас еді. Ол артына бұрылып, бағбан деп ойлаған адамды көргенде, ол өзінің жалғыз тілегін қайталады: «Мырза... Оны қайда қойғаныңызды айтыңызшы».
Оның Иемізді иемденуге деген терең тілегі кез келген адамның күткенінен де асып түсіп қана қоймай, оған көптеген баталар қосылды. Мәриям қайта тірілген Иемізді бірінші болып көрді, сонымен қатар шәкірттерге ерекше хабар берілді. Бірақ оған Иемізді иемденуден артық ештеңе болмады. Әрқайсымыз үшін де солай болсын, Иеміз Иса Мәсіхпен осы үздіксіз жеке қарым-қатынаста болудан артық тілек болмасын – қандай баға болса да. Ол біздің жүрегіміздің бұл тілегіне жауап береді, және біз Одан шынайы қуаныш, тыныштық және қанағат табамыз.
