Ғалаттықтарға хатының негізгі мәні – біз Мәсіхтің айқыштағы ісі арқылы заңнан босатылдық. Өкінішке орай, көптеген мәсіхшілер өздерінің құтқарылуының осы ең негізгі салдарына түсінбейді. Олар күнәнің құлдығынан босатылғанын және күнәға өлгенін дұрыс түсінеді, бірақ Пауылдың заңға қатысты айтқанын мойындамайды: «Өйткені мен заң арқылы заңға өлдім, Құдайға өмір сүруім үшін» (Ғалаттықтарға 2:19). Біз барлық мүмкін құлдықтан, тіпті заңнан да босатылып, Мәсіх арқылы және Мәсіх үшін толық және кемел еркіндікке ие болдық.
Бірақ басқа бір нәрсе, өте ұқсас, біздегі бұл еркіндікке оңай кедергі келтіруі мүмкін: адамдардың ережелері. Пауыл Қолостықтарға келесі сұрақты қойды: «Егер сендер Мәсіхпен бірге дүниенің негізгі қағидаларынан өлген болсаңдар, неге дүниеде өмір сүріп жатқандай, өздеріңді ережелерге бағындырасыңдар – ‘Тимеңдер, татпаңдар, ұстамаңдар’». Тән заңдарды ұнататын сияқты. Пауыл өз ойын өте анық айтады: бұл нәрселер сырттай жақсы көрінуі мүмкін, бірақ ақырында олар тек «тәннің еркелігі үшін» (Қол. 2:20–21, 23). Ол жиіркенішті тәнді жақсы етіп көрсетеді және оған маңыздылық береді. Бұл біз орналасқан бұл еркіндікті дұрыс пайдаланбау ғана емес, сонымен қатар оны «тәнге мүмкіндік ретінде» пайдалану (Ғалаттықтарға 5:13).
Біз осы еркіндікке шақырылдық, сонда біз Мәсіхке еркін қызмет ете аламыз. Мен бүгін Мәсіхке еркін қызмет етуге еркінмін бе, әлде өмірімде маған кедергі келтіретін нәрселер бар ма? Мәсіхтегі осы еркіндікті дұрыс пайдаланып, сүйіспеншілік арқылы бір-бірімізге «әулиелерді қызмет ісіне дайындау үшін, Мәсіхтің денесін нығайту үшін» қызмет етейік (Ефестіктерге 4:12).
