Исраил өз жауларына қарсы соғысты. Бұл шайқаста олардың екі басшылығы болды: Дебора, пайғамбар әйел және төреші, әскери әрекет үшін Барақ есімді ер адаммен бірікті.
Құдай оларға жеңіс бергеннен кейін, бұл екеуі ән айтты. Онда олар, басқа нәрселермен қатар, Исраил тайпаларының әрқайсысы шайқасқа шақыруға қалай жауап бергенін бағалады. Міне, екі оң, жігерлендіретін мысалдар:
Забулон бүкіл ұлттың игілігі үшін өзін құрбан етуге дайын болды. Бұл тайпа «өз өмірлерін өлімге дейін қауіпке тікті». Құдайдың мүдделері олар үшін осылайша құнды болды! Адамдық тұрғыдан айтқанда, жеңіс ешқандай кепілдендірілмеген еді. Жау саны мен жабдықтары жағынан абсолютті түрде басым болды. Мұнда жеңіске сену – мұны тек сенім ғана жасай алады.
Апостол Павел Римде ұқсас қасиеттері бар ерлі-зайыптыларды атайды. Прискилла мен Акила «менің өмірім үшін өз мойындарын қауіпке тікті» (Рим. 16:4). Шамасы, олар белгілі бір жағдайда оның өмірін құтқарған және ол үшін өз өмірлерін құрбан етуге дайын болған.
Нафтали тайпасы Исраилдіктердің шайқасында «шайқас алаңының биіктіктерінде» орналасты. Бұл шайқас алаңының ашық жерлері болды, онда адамды жақсы көруге және оңай шабуылдауға болатын еді. Бірақ бұл биіктіктерді басып алып, ұстап тұра алған адам жеңіске әлдеқайда жақын болды. Мүмкін бұл әркімнің міндеті емес шығар. Бірақ бүгінгі күні де тастауға болмайтын рухани позициялар бар; қандай бағамен болса да ұстануымыз керек киелі кітап шындықтары.
Бүгінде кім Құдайдың шындығы үшін, Оның халқының әл-ауқаты үшін және Иеміздің ісінің мүдделері үшін өзін беруге және берік тұруға дайын?
