«Иса бүкіл Ғалилеяны аралап, олардың синагогаларында үйретіп, Патшалықтың Ізгі хабарын уағыздап, халық арасындағы барлық аурулар мен дерттерді емдеді.»
(Матай 4:23)
Христиандар арасында қайталанатын мәселе – евангелизм мен әлеуметтік қатысу арасындағы дұрыс тепе-теңдікті сақтау.
Евангелистер жиі адамдардың жандарына тым көп көңіл бөліп, денелеріне жеткіліксіз көңіл бөледі деп сыналады. Басқаша айтқанда, олар аш адамдарды тамақтандыруға, жалаңаштарды киіндіруге, науқастарды емдеуге және сауатсыздарды оқытуға жеткілікті уақыт жұмсамайды.
Бұл қызметтердің кез келгеніне қарсы бірдеңе айту аналықты сынаумен бірдей болар еді. Құдай Иса, әрине, адамның физикалық қажеттіліктеріне алаңдады, және Ол Өзінің шәкірттерін де алаңдауға үйретті.
Тарихи тұрғыдан, христиандар әрқашан мейірімділік істерінде алдыңғы қатарда болды. Бірақ өмірдің басқа көптеген салаларындағы сияқты, бұл басымдықтар мәселесі. Қайсысы маңыздырақ, уақытша ма, әлде мәңгілік пе?
Осы негізде бағаланғанда, Ізгі хабар – басты нәрсе. Иса мұны: «Бұл Құдайдың ісі, сендер сенулерің керек...» дегенде меңзеген. Доктрина әлеуметтік қатысудан бұрын келеді.
Адамның ең өзекті әлеуметтік мәселелерінің кейбірі жалған діннің нәтижесі болып табылады. Мысалы, сиырды өлтірмейтін аштан өліп жатқан адамдар бар, өйткені олар туыстары сиырға қайта туылуы мүмкін деп сенеді.
Басқа елдер үлкен астық тиегін жібергенде, тышқандар адамдардан гөрі көбірек жейді, өйткені ешкім тышқандарды өлтірмейді. Бұл адамдар жалған дінмен шынжырланған және Мәсіх олардың мәселелерінің шешімі.
Евангелизм мен әлеуметтік қызмет арасындағы дұрыс тепе-теңдікті табуға тырысқанда, «кофе мен пончиктермен» тым көп айналысып, Ізгі хабардың ығыстырылып қалу қаупі әрқашан бар.
Христиандық мекемелердің тарихында жақсылық ең жақсының жауына айналған осындай мысалдар көп. Әлеуметтік қатысудың кейбір түрлері күмәнді, тіпті мүлдем «қате» болмаса да.
Христиан ешқашан үкіметті құлатуға бағытталған революциялық әрекеттерге қатыспауы керек. Әлеуметтік әділетсіздіктерді түзету үшін саяси процестерге жүгінуі күмәнді. Құдай да, елшілер де олай істемеді.
Ізгі хабарды тарату арқылы заң шығарудан гөрі көп нәрсеге қол жеткізуге болады. Мәсіхтің соңынан еру үшін бәрін тастаған, кедейлерге беру үшін бәрін сатқан, шынайы мұқтаждықты көргенде жүрегі мен қалтасын ашқан христиан әлеуметтік бей-жайлық үшін кінәлі ар-ождан сезімін сезінбеуі керек.
У.Д.″ }
