«Сөзді орындаушы болыңдар, тек тыңдаушы болып, өздеріңді алдамаңдар». (Жақып 1:22) Жиналыстарға, конференцияларға және семинарларға қатысу Құдайдың ісін істеу деген нәзік алдау бар. Біз хабарларды тыңдаймыз және не істеуіміз керектігін білетініміз туралы сөйлесеміз, сонда біз Оның еркін орындап жатырмыз деген елес бізді баурап алады. Біз шын мәнінде істеп жатқанымыз – жауапкершілігімізді арттырып, өзімізді алдау. Біз руханимыз деп өзімізді алдаймыз, ал шын мәнінде біз өте тәншіл болуымыз мүмкін. Біз өсіп жатырмыз деп өзімізді алдаймыз, ал шындық – біз тоқыраудамыз. Біз данамыз деп өзімізді алдаймыз, ал біз аянышты түрде ақымақпыз.
Иса дана адам Оның сөздерін естіп, оларды орындайтын адам екенін айтты. Ақымақ адам да Оның сөздерін естиді, бірақ олар туралы ештеңе істемейді.
Уағызды тыңдап, «Қандай тамаша хабар» деп кетіп қалу жеткіліксіз. Нағыз сынақ – біз «Естігенім туралы бірдеңе істеймін» деп кеткен кезде. Біреу жақсы уағыз ақылды кеңейтіп, жүректі жылытып, теріні қатайтып қана қоймай, ерікті әрекетке итермелейді деп айтқан.
Хабарының ортасында бір уағызшы бірде тыңдаушыларынан олар айтқан алғашқы әннің атын сұрады. Ешкім білмеді. Ол оқылған Киелі кітап мәтінін сұрады. Ешкім білмеді. Ол қандай хабарландырулар жасалғанын сұрады. Ешкім есіне түсіре алмады. Адамдар шіркеу ойнап жатты.
Әрбір жиналыс алдында біз өзімізге келесі сұрақтарды қоюымыз керек. Мен неге келдім? Құдайдың маған жеке сөйлеуіне дайынмын ба? Егер Ол сөйлесе, Оған мойынсұнамын ба?
Өлі теңіз өзінің атауын тұрақты кіріспен, бірақ сәйкес шығыссыз әділ түрде алды. Біздің өмірімізде қолданыссыз ақпарат тоқырауға әкеледі. Құтқарушының табанды сұрағы бізге келеді: «Неге сендер Мені Ием, Ием деп атайсыңдар да, Мен айтқан нәрселерді істемейсіңдер?»
