«Жолыңды Иемізге тапсыр» (Забур 37:5). Пауыл Римдіктерге жазған хатының 1-11 тарауларындағы Інжілдің шебер түсіндірмесінен христиандық өмірдің практикалық мәселелеріне назар аударғанда, ең алдымен берілгендікке шақырды:
Сондықтан, бауырлар, Құдайдың мейірімін ескере отырып, денелеріңізді тірі құрбандық ретінде, қасиетті және Құдайға ұнамды етіп ұсынуға шақырамын — бұл сіздің рухани ғибадатыңыз (Римдіктерге 12:1).
Пауылдың берілгендікке шақыруын қарастырғанда, біз берілген спортшының берілгендігі мен Пауыл шақырған берілгендік арасындағы бір айқын айырмашылықты көреміз. Спортшының берілгендігі өзіне немесе командаға арналған. Пауыл бізді шақырған берілгендік Құдайға арналған. Өзіңізді Құдайға арнаңыз. Денеңізді Оған тірі құрбандық ретінде, қасиетті және Оған ұнамды етіп ұсыныңыз.
Біз қасиеттілікке ұмтылуға берілген кезде, біздің берілгендігіміз тек қасиетті өмір салтына немесе моральдық құндылықтар жиынтығына емес, шын мәнінде Құдайға арналғанына көз жеткізуіміз керек. Менің ата-анамның ұрпағының адамдары жалпы адал, пәк, сабырлы және үнемшіл болды. Олар сол құндылықтарға берілген болды, бірақ олар міндетті түрде Құдайға берілген болған жоқ. Олардың көпшілігі көрнекті моралисттер және тіпті шіркеу адамдары болды, бірақ олар Құдайға берілген болған жоқ. Олар өз құндылықтарына, Құдайға емес, берілген болды.
Сенушілер ретінде біз осындай қателік жібермеуге мұқият болуымыз керек. Біз христиандық құндылықтар жиынтығына немесе шәкірттік өмір салтына берілген болуымыз мүмкін, бірақ Құдайдың Өзіне берілген болмауымыз мүмкін. Бірақ Пауыл өзіңізді Құдайға ұсыныңыз деді, және мұны істеу арқылы Оған ұнау үшін қасиеттілікке ұмтылуға беріліңіз.
Белгісіз
