Егер христиан күнәларын мойындамай қайтыс болса, 1 Жохан 1:9 («Егер мойындасақ... Ол адал... кешіруге») оның күнәлары кешірілмейді және ол барлық әділетсіздіктен тазартылмайды дегенді білдіре ме?
Жоқ, Құдайға шүкір, 1 Жохан 1:9 мұны мүлдем білдірмейді. 1 Жоханның тақырыбы – қарым-қатынас. Бұл хат христиандарға жазушымен (және Құдаймен бірге болу үшін қайтыс болған басқа елшілермен) және Әкемен және Оның Ұлы Исамен қарым-қатынас жасауға мүмкіндік беру үшін жазылған. Жоханның 4-тармақтағы үлкен тілегі – ол сөйлеп тұрғандардың қуанышы толық болсын.
1 Жохан 2:12-ге сәйкес, христианның күнәлары Мәсіхтің есімі үшін кешірілген. Біз мұны соттық кешірім деп атай аламыз. Көптеген аяттар бұл кешірімнің ешқашан кері қайтарылмайтынын көрсетеді. Біз Құдай Ұлының есіміне сенгеннен кейін, 1 Жохан 5:13 бізге мәңгілік өмірге ие екенімізді біле алатынымызды растайды. Иеміз Иса мен Құдай Әке сенушіні «сақтауда» біріккен (Жохан 10:28-30). Сенуші ешқашан жойылмайды, не болса да! Бізді Иеміз Иса Мәсіхтегі Құдайдың сүюінен ешнәрсе бөле алмайды (Римдіктерге 8:35-39).
Алайда, мойындалмаған күнә христиан үшін қарым-қатынастың ләззатына кедергі келтіруі мүмкін. Құдай – жарық. Онда қараңғылық жоқ. Онымен қарым-қатынас жасау үшін біз жарықта жүруіміз керек. Күнәмізді Оған мойындаудың орнына, күнәмізді жоққа шығару – біздің жарықта емес, қараңғылықта жүргеніміздің белгісі. Мәсіхтің айқыштағы кемелді аяқталған жұмысының арқасында, Құдай христианның күнделікті өмірінде жасаған күнәларын, ол құтқарылғаннан кейін Оған мойындаған кезде кешіреді. Сонда христиан Иемізбен кедергісіз қарым-қатынас жасай алады.
1 Жохан 1:9 контексті христиан қайтыс болғаннан кейін не болатыны туралы емес, оның Иемізбен қарым-қатынас ләззатында қалай қала алатыны туралы екенін анық көрсетеді.
Рухпен және шындықпен ғибадат ету үшін не қажет?
Құдай біздің жүрегімізді біледі. Ол Өзінің құлаған жаратылыстарымен қарым-қатынас жасауды қалайды. Мұны мүмкін ету үшін Ол Өзінің Ұлын, Иеміз Иса Мәсіхті, біздің күнәларымыз үшін өлуге жіберді. Әрбір құтқарылған жүректен ризашылықпен жауап және табынушылық қарым-қатынас болуы керек. Ата-аналар жаңа туған нәрестесінің танылуын және ризашылығын асыға күткендей, Құдай да біздің жүрегіміздің Оған және Оның сүюіне жауабын күтеді.
Бірақ ата-аналар балаларының үнемі өсіп келе жатқан жетілуін және дұрыс жауабын күткендей, Құдай да Өзінің балаларынан мұны күтеді. Біз табиғи немесе рухани жағынан оңай адасамыз. «Рухпен және шындықпен ғибадат ету» (Жохан 4:24) деген сөздер Иеміздің Самариядағы Жақыптың құдығындағы әйелге айтқан сөздерінде кездеседі. Ғибадаттың не екенін жақсырақ түсіну үшін оларды контексте мұқият қарастырайық.
Әйел самариялық еді. 2 Патшалық 17-де самариялықтардың ғибадаты Құдайға ұнамсыз болғанын көреміз, өйткені олар Оған ата-бабаларының пұтқа табынушылық құдайларымен бірге ғибадат етуге тырысты. Құдай Өзінің даңқын ешкіммен бөліспейді. Тарих бізге самариялықтардың Геризим тауында еврейлер өртеп жіберген ғибадатхана салғанын айтады. Еврейлердің ғибадатханасы Иерусалимде, Құдай Өзінің есімін орнатуды таңдаған жерде болды. Бұл екі дін де сыртқы рәсімдерге – орынға, құрбандықтарға, рәсімдерге және сыртқы салтанатқа үлкен мән берді. Бұл кездегі еврей діни қызметкерлері періштелерге, рухтарға немесе тірілуге сенбеген және Құдай Сөзі ретінде тек Мұсаның бес кітабын қабылдаған саддукейлердің бақылауында болды.
Мейірімділікпен Иеміз алдымен бұл әйелдің жүрегіне жетті. Содан кейін Ол оның ар-ұжданына жүгінді. Бұл оны ыңғайсыз етіп, Оны тақырыптан ауытқытуға тырысты. Ол Оны пайғамбар деп танып, осы екі жердің қайсысы дұрыс ғибадат орны болар еді деп сұрады. Күнәкар, қайта туылмаған адам бүгінде жиі дінді талқылауға және дәстүр мен пікір мәселелерін көтеруге дайын.
Иеміз мұның бәрін кесіп өтіп, Құдайдың кім екендігі және Оның не іздейтіні туралы нақты мәселеге көшеді. Бір дін екіншісінен дұрысырақ болуы мүмкін, бірақ ешқайсысы Құдайды Әке ретінде білмеді. Біз Әкені тек Ұл арқылы ғана білеміз, сондықтан алдымен Ұлды тірі, жеке жолмен білуіміз керек. Әке ғибадат етушілерді іздейді, өз дәстүрі немесе таңдауы бойынша діннің жай ғана ізбасарларын емес. Сыртқы факторлар енді мәселе емес еді. Ол – Рух және Оған сәйкес келетін нәрсені, яғни рухпен және шындықпен ғибадат ететін шынайы немесе нақты ғибадат етушілерді іздейді, жай ғана сыртқы дінге қарама-қарсы.
Нағыз ғибадатты Құдай Рухы Оны Әке ретінде білетіндердің жүрегінде тудырады, өйткені олар Оның Ұлы Иса Мәсіхті өз өмірлерінде Құтқарушы және Иеміз ретінде қабылдаған. Нағыз ғибадат – Әкенің құндылығын және Оның сүюін мойындау. Бұл Иеміз Исаның кім екенін және Оның Құдайдың даңқы мен біздің құтқарылуымыз үшін не істегенін мойындау. Шынайы ғибадат – жүрек мәселесі, Рух тудырған, Құдайдың шындығына сәйкес.
Ұжымдық ғибадат Құдайға ұнамды болуы үшін оның да осындай сипаттамалары болуы керек. Оны Киелі Рух басқаруы керек және Құдай Сөзіне сәйкес болуы керек. Бұл аудиторияның уақытын толтыруға арналған «көрермен спорты» емес, Иеміз Иса Мәсіхтің даңқты ісі мен тұлғасымен толтырылған жүректердің бақытты, ретті ағыны. Құдайға бағытталған кезде ол адамға да бата болады.
