«Сендер қасиетті болыңдар, өйткені Мен қасиеттімін.» (1 Петір 1:16) Егер қасиеттілік христиан өмірінің негізі болса, неге біз оны күнделікті өмірде көбірек сезінбейміз? Неге көптеген христиандар күнәмен күресте үнемі жеңіліске ұшырағандай сезінеді? Неге Иса Мәсіхтің шіркеуі Құдайға қарағанда, айналасындағы әлемге көбірек сәйкес келетін сияқты?
Біздің бірінші мәселеміз — күнәға деген көзқарасымыз Құдайға бағытталғаннан гөрі, өзімізге бағытталған. Біз күнәларымыздың Құдайдың жүрегін ауыртатынынан гөрі, күнәні «жеңуімізге» көбірек алаңдаймыз. Біз күнәмен күрестегі сәтсіздікке төзе алмаймыз, себебі біз табысқа бағытталғанбыз, Құдайға ренжітетінін білгендіктен емес.
У. С. Плумер: «Біз күнәні Құдайға қарсы деп көрмейінше, оны ешқашан дұрыс көрмейміз... Барлық күнә осы мағынада Құдайға қарсы: бұл Оның заңы бұзылған, Оның билігі менсінбеген, Оның үкіметі жоққа шығарылған... Перғауын мен Балаам, Саул мен Яһуда әрқайсысы: «Мен күнә жасадым» деді; бірақ қайтып келген адасқан ұл: «Мен аспанға және Саған қарсы күнә жасадым» деді; ал Дәуіт: «Саған, тек Саған ғана күнә жасадым» деді.» Құдай біздің жеңіске емес, мойынсұнушылықта жүруімізді қалайды. Мойынсұнушылық Құдайға бағытталған; жеңіс өзіне бағытталған. Бұл тек семантикалық айырмашылық сияқты көрінуі мүмкін, бірақ күнәмен байланысты көптеген қиындықтарымыздың түбірінде нәзік, өзімшіл көзқарас жатыр. Осы көзқараспен күреспейінше, біз қасиеттілікте үнемі жүре алмаймыз.
Жеңіс — мойынсұнушылықтың жанама өнімі. Біз мойынсұнғыш, қасиетті өмір сүруге назар аударғанда, күнәні жеңу қуанышын міндетті түрде сезінеміз. Сіз күнәні тек жеке жеңіліс ретінде емес, қасиетті Құдайға қарсы қылмыс ретінде қарай бастайсыз ба?
