«...біз қайғы-қасіретте де мақтанамыз, өйткені қайғы-қасірет шыдамдылықты, шыдамдылық тәжірибені, ал тәжірибе үмітті тудыратынын білеміз; ал үміт ұятқа қалдырмайды, өйткені Құдайдың сүйіспеншілігі бізге берілген Киелі Рух арқылы жүрегімізге төгілген. Өйткені біз әлі күшсіз болғанда, белгіленген уақытта Мәсіх тақуа еместер үшін өлді. Әділ адам үшін ешкім де өлмейді; бірақ жақсы адам үшін кейбіреулер өлуге де батылы барар. Бірақ Құдай бізге деген сүйіспеншілігін біз әлі күнәкар болғанда, Мәсіх біз үшін өлгенінде көрсетті». – Римдіктерге 5:3-8
«Тек бұл ғана емес, біз қайғы-қасіретте де мақтанамыз». Біз осында тұрып, келе жатқан даңқымызды күтіп тұрғанда, Құдайдың даңқы туралы ойдан қуаныш қана емес, апостол айтқандай, біз қайғы-қасіретте де мақтанамыз. Бұл қалай болуы мүмкін? Қайғы-қасіретті өзіміздікі, байлығымыздың бір бөлігі деп санап, қалай жеңіспен жүре аламыз?
Егер жеңімпаз қарсыласынан даңққа бөленетін болса, оны аяғының астында ұстауы керек. Қайғы-қасіретті жеңу үшін, біз оларды Құдайдың қолынан батаның оң жағдайлары ретінде қабылдауымыз керек; өйткені біз үшін құнды емес нәрсемен мақтана алмаймыз.
Құдайдың сүйіспеншілігі Киелі Рух арқылы жүрегімізге төгілгендіктен, біз осылайша қайғы-қасіреттерден өтіп, Құдайдың даңқына және өзіміздің батамызға жете аламыз. Сынақ Құдайдың қолынан қабылдануы керек, және мен оның мені сүйетін Біреуден келгенін білуім керек. Мені қабылдаған және маған тыныштық берген Құдайдың мені жеке сүйетініне, дәл мен Оның барлық сүйіспеншілігін монополиялағандай, жарқын сенімде болуым керек, сонда ғана мен қайғы-қасіретте мақтана аламын. Рақым арқылы мен Оның жүрегінде орналасқандаймын; және Құдайдың сүйіспеншілігі шексіз сүйіспеншілік; Оның Ұлын құшақтайтын, содан кейін Онымен біріккендерге бұрылатын сүйіспеншілік; сондықтан Мәсіх әкесіне әлемдегі өзінің адамдары туралы айтқанда: «Сен оларды Мені сүйгендей сүйдің» дей алады.
Біз Құдайдың осы таңғажайып сүйіспеншілігін жылы жамылғыдай өзімізге орап, оның ішінде «өзімізді сақтай отырып» (Яһуда 21), ол бізге солай әсер етеді, сондықтан біз барлық қоршаған жағдайларда мақтана аламыз, өйткені олар бізге Құдайымыздан бата ағынын әкелетінін білеміз. Біздің кедей адам жүректеріміз осылайша, Ол бізге берген Рух арқылы, Құдайдың ұлы жүрегімен байланысқа түседі.
Қайғы-қасірет шыдамдылықты тудыратынын білу
Құдайдың бізбен қарым-қатынасының бір бөлігі – бізге қайғы-қасіреттің төзімділікті тудыратынын үйрету. Бірақ егер біз сынаққа Құдайсыз кірсек ше? Ол тек қана қатайтуды тудырады. Құдай бізді Өзі бізге арнаған батаны алатын нүктеге жеткізетіні рас, бірақ бұл нүктеге тек Ол бізге еркімізді Оған толығымен тапсыруды үйреткенде ғана жетеміз. Біздің еркіміз әрқашан өзін көрсетуге дайын, бірақ біз Құдайдан бөлек, кез келген сынақты өзіміз көтеруге тырыса берсек, нәтиже апатты болады.
Біз қайғы-қасіретті Құдайдан тікелей қабылдамасақ, оны төзімділікпен ешқашан өткізе алмаймыз; және біздің еркіміз Оның еркіне толығымен бағынғанда, құтқарылу келеді.
Егер Құдай үш еврей баласын жанып тұрған отты пешке кірмес бұрын құтқарғанда, олар нені жіберіп алар еді? «Құдай Ұлына ұқсас Біреу» олармен бірге жүрді және оларға Онымен бірге жүруге мүмкіндік берді; және Құдайдың даңқы таңғалған пұтқа табынушы патшаның алдында қалай жарқырады! Олар сол кезде, қазір де, сол отты сынақта мақтанған жоқ па? Біз де Онымен бірге өткен барлық нәрсе үшін Оны мәңгілік күнінде мадақтаймыз.
Павел Мәсіхтің күшіне соншалықты сенімді болғандықтан, ол әлсіз болуға, сол күштің көрініс табатын ыдысы болуға дайын болды. Біз сынақтан қашамыз, оны көтеруге өзіміздің қабілетсіздігімізді сезінеміз; өзіміз туралы ойлаймыз және ең кішкентай нәрсеге де қабілетті емес екенімізді ұмытамыз. Құдай біздің сынақтан стоикалық төзімділікпен өтуімізді қаламайды, керісінше, Ол шыныны өлшеп бергенін және оны ішуге күш беретінін сезінуімізді қалайды.
Егер біз оны Онымен бірге көтеру үшін рақым іздесек, Ол бізге ауыртпалықты көтеру күші ауыртпалық алынып тасталғандай нақты құтқарылу екенін үйретеді; өйткені егер біздің күшіміз жүз есе артса, біз жүз фунт салмақты бір фунт салмақ сияқты оңай көтере аламыз.
Бізге тыныштықта төзуге мүмкіндік беретін күш қажет – еріндеріміз Құдайымызды күн сайын мадақтап тұрғанда, әлем оның жалған емес екенін, бірақ бізде өзі білмейтін күш бар екенін көре алатындай етіп. Содан кейін, сабақ үйренілген бойда, еріксіз азаптаушы, құтқарады. Бірақ жазалау жиі ұзаққа созылуы мүмкін, өйткені сүйіспеншілік біз үшін ең жақсысын істемей тұра алмайды, және бізді бұл жерде ешқандай жүрек сүйе алмайтындай сүйетін жүрек, оны бізге сол сүйіспеншіліктің көрінісі ретінде өлшеп береді.
Төзімділік тәжірибені тудырады
Құдаймен бірге қайғы-қасіреттен өткен соң, мен Оның менімен қарым-қатынасы туралы бірдеңе үйрендім; және бұл тәжірибелік білімде, Оның қолын сезініп, оның шындық екенін білуде құндылық бар. Әрине, бұл пештің құнына қарамастан, мұны білуге тұрарлық.
Тәжірибе, үміт
Құдайдың барлық істеріндегідей, қайғы-қасіреттерде де; олар сирек қайталанады, және біз Құдаймен бірге жүріп, Оның бізбен қарым-қатынасын еске түсіргенде, бізде үміттің жаңа негізі, Ол бізге қалыптастыруға рұқсат берген үміт пайда болады; бұл үміт, жаратылысқа сүйенетін кез келген үмітке ұқсамайды, «ұятқа қалдырмайды»; өйткені ол Оның мінезіне және Оның Сөзіне сүйенеді.
«Өйткені біз әлі күшсіз болғанда, белгіленген уақытта Мәсіх тақуа еместер үшін өлді. Әділ адам үшін ешкім де өлмейді; бірақ жақсы адам үшін кейбіреулер өлуге де батылы барар. Бірақ Құдай бізге деген сүйіспеншілігін біз әлі күнәкар болғанда, Мәсіх біз үшін өлгенінде көрсетті». Бұл – Құдай нұсқайтын, басқа кез келген сүйіспеншіліктен әлдеқайда асып түсетін сүйіспеншіліктің ұлы дәлелі.
Дәл біз Құдайға қарай өлік сияқты қозғала алмайтын кезде, Мәсіх Құдайдан толығымен алыстағандар үшін өлді. Адам сүйіспеншілігінің ең жоғары нүктесі осы жерде Құдайдың бізге деген сүйіспеншілігімен үлкен қарама-қайшылықта орналасқан. Құдай бізді Өзінің Ұлының айқышына нұсқағанда, ол бізге не айтады? Құдай Ұлының бізді құтқару үшін өлуі нені білдіреді? Егер Киелі Рух бізге ашпаса, біз ешқашан айта алмас едік. Бірақ Ол оны ашады; өйткені Құдайдың бұл сүйіспеншілігі бізге берілген Киелі Рух арқылы жүрегімізге төгілген.
Құдайдың бізге деген жүрегін осылайша үйреніп, біз алға қарай жүруге батылдық танытпаймыз ба? Әрине, болашақта не болса да, Құдай сол жерде, және Иеміздің келуі жақындап келеді. Біз тағы не қалаймыз немесе неге ие бола аламыз?
