«Әке, мен Өз рухымды Сенің қолыңа тапсырамын» (Лұқа 23:46)
Исаның өлімінде сенуші білмейтін қорқынышты элементтер болды. Ол үшін бұл жазалау үкімінің орындалуы болды. Таңдалған әлемнің күнәлары Оны басып тастады! Оның Құдайының дауысы: «Оян, қылыш, менің шопаныма қарсы» (Захария 13:7) деген қорқынышты шақыруды берді. Дегенмен, Оның өлімі тыныштық, тіпті жеңіс болды! Ол көзін жұмғанға дейін, қалың қараңғылық перделерінен жарық шықты. Балалық сенімнің сабырлылығымен Ол жанын тапсырды: «Әке, мен Өз рухымды Сенің қолыңа тапсырамын!» Мұндай тыныштықтың құпиясы не болды? Бұл Оның өзінің кілті: «Мен Сені жер бетінде дәріптедім; Сен маған тапсырған істі аяқтадым» (Жохан 17:4).
Оқырман, өлім сағатында сенде де солай бола ма? Сенің «жұмысың» аяқтала ма? Сен Исаға қашып кеттің бе? Сен Оған жалғыз Құтқарушың ретінде сеніп, Оны жалғыз үлгің ретінде ұстанасың ба? Онда, өлім сені қашан басып озса да, сенің өлуден басқа ештеңе істейтін жұмысың болмайды! Қабір Оның қатысуымен және күлкісімен жарқырайды. Ол сол жерде, бұрынғыдай Өз қабірінің жанында тұрып, періштелер бейнелерімен толтырылған сенікіне нұсқап, тіпті Өзі Алғашқы болып, саған өмір жолын көрсетеді! Айқыш қаны арқылы күнәлардың кешірілгенін сезіну арқылы өлім қорқынышы жеңілмейінше, шынайы тыныштық болмайды. «Сол кезде ғана», – дейді біреу, «сен жақын арада түсетін төбенің етегіндегі ашық қабірдің тыныш көрермені бола аласың.»
Өлімнің шаншуы – күнә, бірақ бізге Иеміз Иса Мәсіх арқылы жеңіс берген Құдайға шүкіршілік етеміз (1 Қорынттықтарға 15:56-57).
Енді келісім Құдайыңа балалық жақындықтың үлкен рахатын сезініп өмір сүруге ұмтыл; осылайша, кету сағаты келгенде, сен құрметсіздіксіз, өліп бара жатқан Иеміздің сөздерін алып, оларды өзіңдікі ете аласың: «ӘКЕ, мен Өз рухымды Сенің қолыңа тапсырамын.» ӘКЕ, мен ҮЙГЕ келемін! Әкелік үйді және әкелік қарсы алуды ойлағанда баланың жүрегі қуаныштан секіреді!
Ұлым, сен әрқашан менімен біргесің, мендегінің бәрі сенікі (Лұқа 15:31).
Архиепископ Лейтон (1643-1715) туралы: «Ол әрқашан түрме есіктерінің дірілінен, сол қатты желдер оларды ашып, оған қалаған бостандықты береді деп үміттенгенде ең бақытты болды» делінген.
Мәсіхші, Құтқарушың жеңген нәрседен қорқасың ба? Өлім! Ол Петрге періште сияқты, зындан есіктерін бұзып, жаңа күнге жетелейді. Бұл сенің туған әлеміңе бару, және қуғын-сүргін әлемін тастау; бұл кешкі уақытта шатырында тыныш жатып, таңертең лаврларын алуды күткен сарбаз.
О, қасиетті дайындық жағдайында әрқашан өмір сүру, ашылып жатқан жұмақтың көрінісіне ақыл-ой көзімен қарау, әр сәт бізді сол бақытты Үйге жақындатып жатқанын сезіну! Көп ұзамай жұмақ табалдырығына жету, Тақты көру! Көп ұзамай жеңімпаз Шіркеумен бірге шексіз даңқ ағынына шомылып, табынушылық рахатында иілу!
«ОЛ СИЯҚТЫ» — «ОНЫ қалай болса, солай көру» (1 Жохан 3:2).
Және мәңгілікке
