Құдайға ұнамды нәрсе – жақсылық істегені үшін бастан кешкен азапты «Құдайға деген ар-ожданмен» сабырлықпен көтеру. Табиғи түрде біз үшін бұдан қиын ешнәрсе жоқ. Жақсылық істегеніміз бізге қиындық әкелгенде, қандай ашуланамыз!
Бұған не көмектеседі? Екі нәрсе. Біріншіден, Мәсіхтің үлгісі. Екіншіден, Оның өтеуші құрбандығы және оның нәтижелері.
Иеміз Иса сияқты ешкім жақсылық істеген емес. Ол сияқты ешкімді қате бағалап, қорлап, қуғындаған емес. Сонымен қатар, Ол күнә істеген жоқ, аузында ешқандай алдау болған жоқ. Онда немесе Оның өмірінде Оған ең кішкентай да жала жабуды ақтайтын ешнәрсе болған жоқ. Дегенмен, Ол сияқты ешкім азап шеккен емес, және ешкім азапты мұндай кішіпейілділікпен және кемелділікпен көтерген емес. Ол Ишаяның сөзін орындады: «Ол қысымға ұшырады және азап шекті, бірақ аузын ашпады» (Ишая 53:7). Осының бәрінде Ол біз үшін үлгі болды, өйткені біз Оның жолына шақырылғанбыз және Оның іздерімен жүруіміз керек. Мәсіхтің барлық даңқындағы кемелдігін қарастыру бізге әсер етпей қоймайды, біздің ойларымыз бен жолдарымызды Оныкіне сәйкестендіреді. Егер азап шегуге шақырылсақ, біз де өзімізді әділ соттайтын Оған тапсырамыз, өзімізді кек алуға тырыспаймыз.
Дегенмен, біз Ол сияқты емеспіз, өйткені бізде күнәлар бар, ал Онда ешқандай күнә болған жоқ. Сондықтан бізге 24-аятта айтылған өтеуші құрбандық қажет болды. Күнә істемеген Ол «біздің күнәларымызды Өз денесімен ағашта көтерді». Бұл біздің мүмкіндігімізден тыс нәрсе. Біз бұл жерде Оның іздерімен жүре алмаймыз.
