Ишая 53-те біз Иеміз Исаның ұлы құрбандығы туралы оқимыз: «Оны жаншу Иемізге ұнады; Ол оны қайғыға салды … Сен Оның жанын күнә үшін құрбандыққа шаласың … Ол жанын өлімге төкті, және Ол заң бұзушылармен бірге саналды, және Ол көптің күнәсін көтерді, және заң бұзушылар үшін араша түсті». Сонда жоғарыдағы өлеңіміздің бұл сөздері осындай құрбандыққа лайықты жауап болып табылады, өйткені сенушілердің жандары осы баталы Құтқарушының есімін ұлықтауға және Оның құрметіне шынайы ескерткішті сақтауға деген ынталы тілекпен әсерленеді.
Жан – біздің эмоцияларымыздың, сүйіспеншілігіміздің және тілектеріміздің орталығы. Иеміз Исаның ішкі жаны Голгофада біз үшін азап шеккенде, біздің түсінігімізден тыс тереңдікке әсер етті, сондықтан біз осы ұлы құрбандықты ойлағанда, жандарымыз кем дегенде қандай да бір дәрежеде әсерленеді. Жүректеріміз лайықты ескерткіш үшін айқайлайды.
Айналада түн қараңғылығы – сол ұлы құтқару ісінің құндылығының ғажайыбын түсінетін ешқандай ағартушылық жоқ, біздің сүйікті Иеміздің ұлы даңқын тану жоқ. Сондықтан, Иеміз Исаның нанды бөлуде біз үшін жасаған қамқорлығы қандай қымбат. Бұл тастан немесе алтыннан жасалған материалдық бейне емес, керісінше, Оны шын жүректен еске алу үшін жиі орындалатын рухани ескерткіш. Бұл біздің жанымыздың Оның қымбат есіміне деген тілегіне қаншалықты тамаша жауап береді! Сондықтан, Оны тыныш, ойлы еске алумен, ризашылықпен, табынушылықпен және Әке мен Ұлға толып тасыған мадақпен жауап берейік: «Бұл нанды жеп, бұл тостағаннан ішкен сайын, Иеміздің өлімін Ол келгенге дейін жариялайсыңдар» (1 Қор. 11:26).
