Мартаның оқиғасында (Лұқа 10:41–42) көрсетілгендей, қызмет етуден бұрын қарым-қатынас келеді, бірақ бұл қызмет маңызды емес дегенді білдірмейді. Иеміз үшін атқарылатын жұмыс бар! «Берік болыңдар, қозғалмаңдар, әрқашан Иеміздің ісінде мол болыңдар, өйткені сендердің еңбектерің Иемізде босқа емес екенін біліңдер» (1 Қор. 15:58).
Бүгінгі аятта артта қалған нәрселерді ұмыту туралы айтылады. Біздің бәріміздің өткенімізде жүгіміз бар, мейлі біз құтқарылғанға дейін болсын, мейлі сенуші ретіндегі сәтсіздіктеріміз болсын. Пауыл әулиелерді қудалады, ал Петір Иемізден бас тартты. Бірақ Иеміздің бір жағынан ұмытшақ екенін білесіз бе? Сіз: «Бұл қалай болуы мүмкін? Барлық нәрсені білетін Құдай қалай ұмытшақ болуы мүмкін?» деп сұрайсыз. Дегенмен, бұл рас! Еврейлерге 8:12-де: «Олардың күнәларын және заңсыз істерін енді есіме алмаймын» делінген. Егер Құдай біздің өткен күнәларымызды ұмытқан болса, онда біз де ұмытуымыз керек! Өткеннің кінәсі Иемізге қызмет етуде кедергі болатын жүк болмасын.
Құдайдың әрқайсымыз үшін жұмысы бар, жасымыз қанша болса да. Балалардың міндеті – Иемізде ата-аналарына бағыну, ал ата-аналардың тиісті міндеті – балаларын Иеміздің тәрбиесі мен насихатында өсіру. Біздің бәріміздің Інжілде және жергілікті қауымдарымызда міндетіміз бар. Жасымыз ұлғайған сайын, рөліміз өзгеруі мүмкін, бірақ әлі де атқарылатын жұмыс бар. Калебтің ең жақсы жұмысы 85 жасқа толғаннан кейін жасалды! Киелі шатырға қызмет етуде левиттердің міндеттері жүк көтеруден бастап, жауапкершілікті арттыруға және ақырында бақылау рөліне дейін дамыды. Бұл әдетте біз үшін де үлгі болып табылады.
Мен бір нәрсе істеймін – Пауыл сияқты, біз де Иемізге бар жүрегімізбен және жанымызбен, алдымыздағы мәре сызығын көріп қызмет етейік.
