«Ал біздің ішімізде әрекет ететін күш бойынша сұрағанымыздың немесе ойлағанымыздың бәрінен де артық істей алатын Оған.» (Ефестіктерге 3:20)Кейде біз Құдайды өзіміздің Ол үшін және Оның шіркеуі үшін істеп жатқан істерімізбен таң қалдыра алатындай сезінеміз. Алайда Құдай ең ұлы адамдық ұмтылыстарға да әлі таң қалған жоқ (Забур 8:3-4). Сіз ешқашан Құдай сіздің өміріңізде және сіз арқылы істей алатын одан да ұлы нәрсе болмайтындай үлкен мақсат қоймайсыз немесе маңызды міндетті орындауға тырыспайсыз. Тарстық Саул Құдайды өз әрекеттерімен таң қалдыру үшін басқалардан да көп жұмыс істеді, бірақ оның ең үлкен жетістіктері Құдайдың оның өміріне деген еркімен салыстырғанда қоқыс қана екенін түсінді (Філіпіліктерге 3:7-8).
Біздің мәселеміз – біз өз жоспарларымызға тым оңай ғашық болып қаламыз. Егер біз ізгі немесе қиын істерді істеуге тырыссақ, біз өміріміздің ең жоғары әлеуетін бастан кешіріп жатырмыз және Құдай бізге риза болуы керек деп ойлаймыз. Құдайдан естімейінше, біз өміріміздің қандай бола алатынын немесе Құдай біз арқылы не істей алатынын тіпті елестете де алмаймыз.
Біз Әкенің «үлкен суретті» көретінін, Оның күші біздің шектеулі қиялымыздан әлдеқайда асып түсетінін өзімізге еске салуымыз керек. Біз өз күн тәртібімізді, қаншалықты биік болса да, ысырып қоюымыз керек. Біз ешқашан өз армандарымызға қанағаттанбауымыз керек, өйткені олар ең жақсы дегенде шектеулі. Құдайдың нұсқауын орындаған кезде, біздің өмірімізде Оның құдіретті қатысуымен ғана түсіндірілетін нәрселердің болып жатқанына куә боламыз. Біз қалайша одан аз нәрсеге қанағаттана аламыз?
