Құдай Өзінің таңдаған халқын Мысырда уақытша ұстауға рұқсат берді, бірақ әкелері көшпенді болып өмір сүрген жерді — уәде етілген жерді — талап ету уақыты келгенде, олардың жолында өзін жартылай құдай санаған өжет билеуші тұрды. Бірнеше апта бойы Құдай Мұсаны Жаратушы ретіндегі Өзінің билігін көрсету үшін пайдаланады, бірақ әр жолы Перғауын тек уақытша, жай ғана өзінің ыңғайсыздығынан ғана мойынсұнады.
Тоғызыншы оба — үш күнге созылған қараңғылық. Ол соншалықты қалың болғандықтан, оны сезуге болатын еді; мысырлықтар тіпті тұра алмай, өз орындарында қалуға мәжбүр болды, бір-бірін тіпті көре алмады (23-тармақ). Бұл уақытта күн мен түннің арасында ешқандай айырмашылық болмады. Бұл обалардың бәрін осындай таңғажайып құбылыс еткен нәрсе — олар исраилдіктер тұрған Гошен жеріне әсер етпеді (салыстырыңыз: 8:22; 9:4; 9:26). Құдай Перғауынға жеткізуге тырысты және Ол оның Өзінің кім екенін білгенін қалады (7:5), сондықтан Ол мысырлықтар мен Өзінің халқы арасында айырмашылық жасады. Бұл қараңғылық кезінде, «барлық исраилдіктердің тұрғын үйлерінде жарық болды» (10:23).
Құдай — жарық пен ақиқаттың қайнары. Ол Өзінің күнін жамандарға да, жақсыларға да шығарады (Мат. 5:45), және бұл Оның барлығына жететін рақымы. Дегенмен, егер біз Құдайдың Иеміз Иса Мәсіхтің Тұлғасында «қараңғылықта және өлім көлеңкесінде отырғандарға жарық беру үшін» келгенін мойындамасақ (Лұқ. 1:79), онда біз мәңгілікке қараңғылыққа айыпталатынымыз сөзсіз (салыстырыңыз: Мат. 8:12, 2 Пет. 2:17). Үміт тек Мәсіхте табылады, Ол: «Мен әлемге жарық болып келдім, Менің Өзіме сенген әркім қараңғылықта қалмасын» (Жох. 12:46) деді.
