«Ол қорланғанда, қайта қорламады» (1 Петір 2:23).
Құлаған және қайта туылған жүректің өкпелеп, айыптауға деген ортақ талабы қандай! Қатал кекесін сөздерге жауап беру және лайықсыз жамандыққа Інжіл белгілеген Құдайлық әдіспен қарсы тұру табиғи сезімге қаншалықты жат —
«Жамандықты жақсылықпен жеңіңдер» (Римдіктерге 12:21).
Құтқарушының қорлығының соңғы көріністерінде, ол үнсіз және өкпесіз «қырқушылардың алдында үнсіз» тұрғанда (Ишая 53:7), оның мінезіндегі бұл әдемі ерекшелік ең таңғажайып түрде көрінді. Бірақ ол біздің еліктеуіміз үшін оның қажылығының қарапайым және онша маңызды емес оқиғаларында да жарқырайды.
Ол Ғалилеядағы Қаналық Натанаелмен кездескенде, оны ақылға қонымсыз алалаушылыққа жабысып тұрғанын көрді —
«Назареттен жақсы нәрсе шығуы мүмкін бе?» (Жохан 1:46).
Қатал ескерту назардан тыс қалдырылады. Мейірімсіз тұспалды елемей, Құтқарушы оның мінезінің жағымды ерекшелігіне назар аударады,
«Міне, шынымен де айласы жоқ Исраилдік!» (Жохан 1:47).
Ол қайта тірілгеннен кейін, шәкірттеріне көрінеді. Олар ұяттан қысылып, жараланған жақсылықтың көзқарасына қарсы тұрудан жартылай қорықты. Ол оларға дем беріп, былай деді:
«Сендерге тыныштық болсын» (Жохан 20:19).
Петір қалғандардың ішінде бөтен көзқарастар мен айыптау сөздерінен қорқуға ең көп себебі бар адам болды. Бірақ дірілдеген рухты сендіру үшін арнайы хабар жіберілді, ол қатты жаралаған өкпесіз жүректе ешқандай бөтендік жоқ еді:
«Барып шәкірттерге және Петірге айтыңдар» (Марқа 16:7).
Тіпті Яһуда өзін Иемізге сатқын ретінде алғаш рет көрсеткенде де, біз Иса оған ащы ирониямен немесе сөгіспен емес, аяушылық пен нәзіктіктің толықтығымен былай деп айтты деп сенеміз:
«Досым, не үшін келдің?» (Матай 26:50).
Көз жасы мен дұғалары оның қалаға және оның өлтірілген жеріне деген жалғыз кегі болды. «Иерусалимнен бастап» деген сөз «бұл әлемнен емес» рухының соңғы иллюстрациясы болды — бұл оны айтқан кеудеде кек алуға орын жоқ екенін көрсететін маңызды қоштасу куәлігі.
Шәкірттердің бірнешеуі Иеміздің осы ойының көп бөлігін сіңірген сияқты.
«Біз Әулие Пауылға Стивеннің өлімі үшін қарыздармыз», — дейді Гипполық Августин (354-430) —
«олар Стивенді таспен ұрды... және ол тізе бүгіп, қатты дауыспен айқайлады: «Ием! Бұл күнәні оларға жүктеме!» (Елшілердің істері 7:60).
Тағы бір мысал: Мәсіхшілердің ұлы елшісі өзін бүкіл Шіркеудің алдында Петірді адал түрде сөгудің ауыр қажеттілігін сезінді. Ол бұл сөгісті өзінің бір хатында жазып қалдырды. Осылайша, ол әр ғасырға өзінің әріптесінің құбылмалы тұрақсыздығының тұрақты және қорлайтын дәлелі ретінде жеткізілді. Петір, сөзсіз, жазаның қаталдығын қатты сезінген болуы керек. Ол оған өкпелей ме? Ол да, ұзақ уақыт өткен соң, өзінің бір хатында өзін сөккен адам туралы бір сөйлем жазып қалдырады, бірақ ол мынау —
«Біздің сүйікті бауырымыз Пауыл» (2 Петір 3:15)!
Оқырман, қатал сөз айтуға немесе кесіп-пішіп немесе асығыс жауап беруге азғырылғанда, өзіңізді «Бұл менің Құтқарушым беретін жауап па?» деген сұрақпен тоқтатуға тырысыңыз. Егер сіздің әріптестеріңіз мейірімсіз, ойсыз, ризашылықсыз болып шықса, себебін Құдайға тапсыру сіздің міндетіңіз. Басқалардың кемшіліктері туралы тек дұғада айтыңыз; өзіңізге келтірілген жамандықтан гөрі, айыптаушылардың күнәсі мен мейірімсіздігі үшін көбірек қайғырыңыз. Кек қайтару! Мұндай сөз мәсіхшінің сөздігінде орын алмауы керек. Кек қайтару! Егер мен бауырыма қатысты осындай рухты сақтасам, сол бауырмен жұмақта қалай кездесе аламын?
«Бірақ сендер Мәсіхті олай үйренбедіңдер» (Ефестіктерге 4:20).
Өздеріңді де сол рухпен қаруландырыңдар!
Дж.М.Д.
