Шамамен 6000 жыл бұрын Құдай Адам мен Хауаны жұмақтағы тамаша ортаға орналастырды, онда олар ешнәрсеге мұқтаж болмады. Бірақ олар күн сайын Жаратушының сүйіспеншілікпен қамқорлығын көріп тұрса да, олар Оның оларға деген сүйіспеншілігіне күмәнданып, Оның еркіне қарсы әрекет етуді саналы түрде шешті. Олар Құдаймен бір деңгейде болғысы келді – Оған ұқсас болуды – және Одан тәуелсіз шешім қабылдағысы келді. Бұл сізге таныс па? Құдай біз үшін жақсы деп ойлаған нәрсені бізден жасырғысы келеді деп жиі қорықпаймыз ба? Кейде біз Құдайдың еркі біздің еркімізбен сәйкес келмейді деп қорқамыз, сондықтан тізгінді босатып, Оған жетекшілік етуге рұқсат беруден тартынамыз.
Дегенмен, бүгінде, алғашқы адамдармен салыстырғанда, Құдайдың біз үшін тек ең жақсы жоспарлары бар екеніне сенуге көптеген себептеріміз бар. Неліктен? Өйткені Ол Өзінің сүйіспеншілігін Голгофада теңдессіз түрде дәлелдеді! Иман бұдан не қорытындылайды? «Өз Ұлын аямаған, бірақ оны бәріміз үшін берген Ол, онымен бірге бізге барлық нәрсені де еркін бермей ме?» (Рим. 8:32). Егер Ол бізден Өзіндегі ең үлкен және ең қымбат қазынаны жасырмаса, Ол бізге жақсы болатын барлық басқа нәрсені береді – және Ол мұны бізден әлдеқайда жақсы біледі! Егер біз бір жағынан Құдайға жанымыздың мәңгілік құтқарылуы үшін сенсек, бірақ екінші жағынан Оның күнделікті істерге де қамқорлық жасайтынына белгілі бір сенімсіздік танытсақ және сондықтан өзімізді мүмкіндігінше қамтамасыз етуіміз керек деп ойласақ, бұл иррационалды және сәйкессіз емес пе?
Иеміз Иса Әкесінің сүйіспеншілігіне сенді. Бұл сүйіспеншілікті күнделікті сезіну Оның қуанышының қайнар көзі болды (Жох. 15:10–11). Ол Оған әрдайым сенді, сондықтан қиын кездерде де «Иә, Әке» (Мат. 11:25–26 esv) дей алды. Күндіз-түні Ол Құдайдан басшылық сұрап, өмірінің әрбір шешіміне Оны қатыстырды (салыстырыңыз Заб. 16:7–8).
