«Олар: «Бізді Мысыр жерінен алып шыққан, бізді шөл дала арқылы бастап жүрген Жаратқан Ие қайда?» деп сұрауды тоқтатты». (Еремия 2:6)
Христиандық – Иса Мәсіхтің тұлғасымен тығыз, өсіп келе жатқан қарым-қатынас. Бұл сенуге тиіс доктриналар жиынтығы, орындауға тиіс әдеттер немесе аулақ болуға тиіс күнәлар емес. Құдай бұйырған әрбір әрекет Оның халқымен сүйіспеншілік қарым-қатынасын нығайтуға бағытталған.
Құдай ғибадатты біз Оны Өз даңқында көріп, лайықты түрде жауап беруіміз үшін жасады; көптеген адамдар үшін ол «дінге», әдет бойынша қатысатын тағы бір жиналысқа айналды. Құдай құрбандық жүйесін біз, Оның халқы, Оған деген сүйіспеншілігімізді білдіруіміз үшін орнатты; бірақ біз көбінесе Иемізге берген сыйлықтарымызды Оны тыныштандыруға және кінәлі ар-ұжданымызды тыныштандыруға бағытталған бос әрекеттерге айналдырамыз. Құдай бізге Онымен сөйлесуіміз үшін дұғаны берді, бірақ біз мұны «дұға оқу» арқылы бұрмалап, Әкеміздің жүрегінде не бар екенін тыңдамай асығыс кетеміз. Құдай Өз әмірлерін Өзі сүйетіндерді қорғау үшін орнатты, бірақ әмірлер бізді зияннан қорғайтын Әкемізбен қарым-қатынас жолы емес, заңдылыққа апаратын жолға айналуы мүмкін.
Құдаймен қарым-қатынассыз діни әрекет – бос рәсім. Еремия заманындағы адамдар Құдайдың айқын қатысуынсыз рәсімге қанағаттанды. Олар өздерінің «дініне» соншалықты үйреніп кеткендіктен, Құдайдың жоқтығын да байқамады. Дұға ету, ғибадатқа қатысу немесе садақа беру, бірақ Құдайдың қатысуын сезінбеу мүмкін бе? Әрине, мүмкін! Және бұл көптеген христиандық тәжірибелердің қайғылы түсініктемесі болды. Иса Мәсіхпен маңызды қарым-қатынасы жоқ діни өмірге қанағаттанбаңыз. Құдай қатысқанда, айырмашылық айқын болады.
