Жохан мұны қазіргі Түркияның батыс бөлігінде орналасқан Азиядағы жеті шіркеуге арнаған. Бұлар сол кезде болған нақты қауымдар еді, бірақ олар бүгінгі шіркеулерде кездесетін жағдайлардың символы да болып табылады. Бұл жеті шіркеуді қарастырудың үшінші жолы — оларды шіркеудің уақыт бойындағы пайғамбарлық тарихы ретінде көру.
Рақым мен тыныштық бірге Құдайдың бүгінгі шіркеуде көретін бірлігін де көрсетеді. Бұл бірлік осы жеті шіркеуде көрінеді: олар жеті жеке қауым болса да, олар Мәсіхте бір-бірімен байланыстырылған.
Бұл рақым мен тыныштық «бар болған, бар және келетін Одан» ағып келеді. Бұл Құдай, әрбір батаның қайнар көзі (Жақып 1:17; Ефестіктерге 1:3). Ол әрқашан бірдей және ешқашан өзгермейтін мәңгі бар Болмыс (Малахи 3:6). Бұл рақым мен тыныштық баталары «жеті Рухтан» да ағып келеді. Біз ешқашан жеті түрлі рух бар деген ойға бармауымыз керек. Жеті — кемелдіктің саны, сондықтан бұл өрнек Киелі Рухтың толықтығын көрсетеді (Ишая 11:2 салыстырыңыз). Ол сенушілердің өмірінде тыныштық тудыратын рақым Рухы (Еврейлерге 10:29; Ғалаттықтарға 5:22).
Соңында, біз бұл рақым мен тыныштықтың Иеміз Иса Мәсіхтен ағып келетінін көреміз. Ол соңғы болып айтылған сияқты, өйткені Жохан Иеміз Исаны дәріптеуді бастағалы тұр және бұл тақырыпты осы кітап бойына жалғастырады! Ол Оны адал куәгер, өлімнен тірілген тұңғыш және жер патшаларының үстінен билеуші ретінде айтады. Иса Мәсіхтің Аянының басында бізге үйретілгендей, біздің жүрегіміз Иеміз Иса Мәсіхті ұлықтауды үйренсін.
