"Сенің қайғылы күндерің аяқталады!" (Ишая 60:20)Мәсіхтің халқы — бұл жылаушылар тобы — бұл әдемі әлемде оларды қуанышты және бақытты ететін көп нәрсе болса да. Бірақ олар күнә туралы ойлағанда — өздерінің күнәсі және Құдайы қорланған әлемнің ұятсыз күнәлары туралы — олардың көз жастарына таң қалуымыз керек пе? Оларды "Қайғырушылар", ал олардың қажылық үйін "Көз жасы алқабы" деп атағанына таң қаламыз ба? Күнәнің ізімен келетін ауру, қайғы, кедейлік және өлім — олардың қайғылы тәжірибесін арттырады; және Құдайдың ең сүйіктілерінің көбінде бір көз жасы әрең кепкенде — екіншісі ағуға дайын тұрады!
Қайғырушылар! Қуаныңдар! Орақ уақыты келгенде — жылау уақыты аяқталады! Ақ шапан мен алтын арфа берілгенде — қап киімнің әрбір қалдығы алынып тасталады. Маңдайы қайғыдан әжімделген қажы өмірдің мөлдір өзеніне шомылған сәтте — сол сәтте өмір бойғы қайғының азабы мәңгіге ұмытылады!
Оқырман! Егер сіз осы шаршағандардың бірі болсаңыз, жүрегіңізді көтеріңіз — сіздің қайғылы күндеріңіз санаулы! Осы ауырған жүректің тағы бірнеше соққысы — содан кейін қайғы, күрсіну және аза тұту мәңгіге өтеді! "Ол олардың көздерінен әрбір жасты сүртеді. Енді өлім де, қайғы да, жылау да, ауырсыну да болмайды!"
Енді қайғыларыңыздан гөрі күнәларыңызға қайғыруға тырысыңыз; ең ащы көз жастарыңызды сүйікті Иеңізді ұмытқаныңыз үшін сақтаңыз. Барлық қайғылардың ең қайғылысы және ауырсыны — сізді Одан айырған күнәлар "Менің Құдайым қайда?" деген азапты айқайды тудырған кез.
