Дәуіттің құлауы туралы оқиға – Киелі кітаптың қайғылы, бірақ өте тағылымды бөлігі. Оның күнәсі мен ұзаққа созылған салдары бізге бірқатар сабақ береді. Құдай біздің басқалардың қателіктерінен сабақ алуымызды қалайды, сондықтан Киелі кітаптың едәуір бөлігі осы қайғылы оқиғаға арналған.
Біз Дәуіттің Құдайдың жүрегіне ұнаған адам болғанын білеміз, сондықтан егер бұл оған орын алса, біз де мұндай сәтсіздіктен босатылмаймыз: «кім тұрмын деп ойласа, құлап қалмау үшін сақ болсын» (Қор. 1-х. 10:12). Дәуіттің жасырын істеген ісі соншалықты ашық болды, бұл Жаратқан Иенің жауларына тіл тигізуге себеп болды – және біз бүгінде де солай болып жатқанын көреміз. Күнәларымыздың Жаратқан Иенің абыройына нұқсан келтіріп, көптеген адамдарға зиян тигізетін ауыр салдары болуы мүмкін екенін түсінейік.
Дәуіт сақтығын жоғалтты, және азғырылған кезде, оны шындыққа айналмас бұрын бірден бағалаудың орнына, ол азғыруды ойлап, онымен айналысты, ақыры оған берілді. Бізге ескертіледі, егер қолымыз бізді күнәға батырса, оны кесіп тастауымыз керек, оны жойылуға әкелетін құрал ретінде қалдырмауымыз керек (Мар. 9:43). Біз оның өлімге лайық болса да (Пат. 2-ж. 12:5–7), Дәуіттің толық және мейірімді түрде кешірілгенін көреміз. Алайда, ол алдағы көптеген жылдар бойы зардап шегетін салдары болды (10-тармақ). Мысалы, Дәуіт қызы Тамарға оның өгей ағасының қолынан не болғанын естігенде, Дәуіт қатты ашуланды, бірақ ол ештеңе істемеген сияқты (13:1–22). Оның өз сәтсіздігі оны қарым-қатынастарында және шешімдерінде мүгедек етті ме?
Өмірімізде сәтсіздіктер болса да, күнәларымызды мойындау арқылы Құдаймен татуласып, Оның уәде еткен кешірімін алып, Оның Сөзіне сәйкес өмірімізді кішіпейілділікпен сүрейік (Жох. 1-х. 1:9).
