Саулдың алғаш рет сөйлегенін естігенімізде, ол Иеміздің аспаннан қойған сұрағына жауап береді: «Саул, Саул, неге Мені қудалайсың?» (Елшілер 9:4–5). Саул Стефанды өлтіруді мақұлдаған болатын (Елшілер 8:5). Жылдар өткен соң, Пауыл мұны Иерусалимдегі оны өлтіруге тырысқан яһудилерге арнаған сөзінде растады (22:20). Ол өзінен бұрын Мәсіхте болған яһудидің өліміне қатысы бар екенін ешқашан ұмытпады. Саул Стефанның қанын төккендердің киімдерін сақтаған кезде, Құдай сол адал адамның өлімін оның ар-ұжданын түрткілейтін тікенектерді өткірлеу үшін қолданғаны сөзсіз, Иеміз оны Дамаскіден тыс жерде тоқтатқанша (26:14).
Өзінің өлімі жақын қалғанда (2 Тім. 4:6), Пауыл Киелі жазбалардағы соңғы сөздерін Тимофейге, тағы бір яһудиге – оның анасы Еунике яһуди болған – Құдай оның бойында үлкен іс жасаған, бұл жолы Пауылды қолдана отырып жазады. Ол оны Қорынттықтарға мақтаған: «Мен сендерге Тимофейді жібердім, ол Иеміздегі менің сүйікті және адал балам, ол сендерге менің Мәсіхтегі жолдарымды есіңе салады, мен әр жерде әрбір қауымда үйрететінімдей» (1 Қор. 4:17).
Енді, эстафеташы сияқты, ол шындық эстафетасын оған жарыстың келесі кезеңін жүгіруге жауапты адам ретінде береді (2 Тім. 2:2). Стефан Саулға эстафетаны бере алмады, өйткені ол сол кезде қате командада болған, бірақ ол Иемізден өзінің рухын, адамның Құдаймен байланысатын бөлігін қабылдауын сұрады (Елшілер 7:59). Сондықтан Пауыл Иеміздің Тимофейдің рухымен бірге болуын дұға етеді, өйткені ол Мәсіхтегі әкесінің үздіксіз дұғалары мен кеңесінсіз өмір мен қызметті күтеді. Оны Иемізге және Оның рақымына тапсырудан артық жұбаныш пен жігерлендіру жоқ.
