Өз қожайынынан 1–9-аяттарда нақты нұсқаулар алғаннан кейін, Ыбырайымның қызметшісі өз миссиясын орындау үшін жолға шығады. 10–12-аяттардағы үш нәрсеге назар аударайық:
Біріншіден: Ол өз миссиясына қожайынының мол қамтамасыз етуімен барады. Ыбырайымның барлық байлығы оның қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін болды, мейлі түйелер мен қызметшілер, немесе асыл тастар мен бағалы заттар болсын. Оның миссиясының сәтті болуы үшін қажеттінің бәрі оның қолында болды. Оған басқа көздерден көмек іздеудің қажеті болмады. Біз үшін сабақ айқын. Мәсіхтің сарқылмас байлықтарының бәрі біз үшін және бізбен бірге. Қызметші өз қожайынының барлық жеткіліктілігін сезінді. Иеміз Иса Өз шәкірттерін жібергенде, Ол олармен соңына дейін бірге боламын деп уәде берді (Мат. 28:19–20). Бұл біздің де сеніміміз болуы керек.
Екіншіден: Месопотамияға келген бойда, басқа ешкіммен сөйлеспей тұрып, ол Ыбырайымның Құдайдың көмегі туралы уәдесін есіне алып, Иемізбен сөйлесті.
Үшіншіден: Оның миссиясының сәтті болуына деген тілегі өзімшілдік ниетпен туындамады. Иеміздің қызметінде табысты болғымыз келу, мақталу немесе рухани деп саналу – бұл әрдайым болатын азғыру; сондықтан біздің сыйақымызды жоғалтып алмау үшін сақ болу қажет. Мәсіх адамдардың мақтауын қалаудан сақтандырды, өйткені Ол біздің табиғатымызды білді. Ыбырайымның қызметшісінің дұғасы қысқа болды, бірақ оның жүрегінен шықты және сол жүректе не бар екенін көрсетті: «өтінемін, маған бүгін сәттілік бер, және қожайыным Ыбырайымға мейірімділік көрсет».
