Бұл пайғамбарлықта Ишая Мәсіхтің өлімінен кейін қандай жерлеу болатынын сипаттайды. Егер Римдіктердің айқышқа керілуі қатыгез және қорқынышты болса, оның құрбандарын жерлеу де сол өлімге сәйкес келді. Әдетте, айқышқа керілген қылмыскерлер өлімнен кейін айқышта қалдырылды, сонымен қатар олардың қылмысының сипаты тақтада жазылды. Бұл жолаушыларға Рим заңдарына немесе әлеуметтік тәртібіне қарсы шыққан кез келген адамға не болатынын еске салу үшін жасалды. Уақыт өте келе өлексе құстары етті жеп, содан кейін сүйектер айқышқа керілген жердегі орға жерленетін. Бірақ Мәсіхті айқышқа керген күнгі ерекше жағдайларға байланысты – бұл Пасханың жоғары сенбісі болды – еврейлер денелердің айқышта қалғанын қаламады. Бұл жағдайда денелер Хинном алқабындағы отты қоқыс шұңқырына арналған болатын. Бұл зұлым адамдар біздің Иемізге «тағайындаған» қабір.
Алайда, Құдайдың Өзінің сүйікті Ұлының жерленуіне қатысты басқа кеңестері болды, және оны көп бұрын Өзінің қызметшісі Ишая арқылы болжаған болатын. Ол «өлімінде бай адаммен бірге болады» (NASB). Бұл Иеміз Иса Аримафеялық Жүсіптің қабіріне жерленгенде тура орындалды. Ол бай адам және еврей халқының басшысы болған (Мат. 27:57–60; Мар. 15:42–46). Ол Пилаттан Исаның денесін батыл сұрады және ол досы Никодиммен бірге Иеміз Исаны өзінің қабіріне жерледі, «онда ешкім ешқашан жатқызылмаған» (Жохан 19:41). Бұл қабір ешқашан өлімді көрмеген, бірақ ол өлімді жеңушіні қабылдайтын.
Мәсіх Өзі болған күнәсіз Тұлғаға лайықты жерлеуді алды: Онда ешқашан «зорлық» немесе «алдау» көрінбеді. Өлімнің өзі Ол арқылы жұтылады. Құдайға мадақ!
