Әркім бейбітшілікті қалайды, бірақ Киелі кітап бейбітшілік орнатылады дейді. Ол өздігінен болмайды. Күнә келгеннен бері, табиғат пен қарым-қатынастардың үрдісі бейбітшілікке емес, қақтығыс пен бөлінуге бағытталған. Ең үлкен дәлел – біз Құдаймен қарым-қатынас орнатпас бұрын Мәсіх «Өзінің айқыш қаны арқылы» бейбітшілік орнатуға мәжбүр болды (Қол. 1:20). Оның өлімі христиандар арасындағы бейбітшіліктің негізі болып табылады. Ефестіктерге 2:14 үйреткендей, тіпті еврейлер мен пұтқа табынушылар арасындағы бөлініс жойылды, «өйткені Ол Өзі біздің бейбітшілігіміз, екеуін де біріктірді» – және, сол негізде, сенушілер арасындағы әрбір табиғи бөлініс жеңілді.
Дегенмен, Иеміз Иса бейбітшілік орнату үшін қақтығысқа толы әлемге келуге мәжбүр болды. Бұл тамаша шындық, бірақ ол сонымен қатар бүгінгі күні сенушілер арасында бейбітшілік орнататындар да қақтығыс атмосферасына енуге мәжбүр болатынын көрсетеді. Бұл оңай емес. Егер бейбітшілік болмаса, жағдайлар шиеленіспен, күдікпен, айыптаумен, ашумен, даумен, сынмен, сенімсіздікпен, жаламен және наразылықпен сипатталады. Арамызда кім мұндай нәрселермен қоршалғанды өз еркімен таңдайды? Дегенмен, кейбіреулер бұл міндетті өз мойнына алуы керек, әйтпесе әділдік жемісі ешқашан өркендемейді. Басқа христиандардан тек әділ мінез-құлықты талап ететіндер оны ешқашан көрмейді. Әділдік жемісі тек бейбітшілікке отырғызылғанда ғана өседі.
Нақыл сөздер 15:18 кейбіреулер тыныш бөлмеге кіріп, қиындық тудыра алады дейді: «Ашулы адам жанжал тудырады». Бірақ басқалар, сол аятта айтылғандай, жанжалға келіп, бейбітшілік орната алады. Егер біз Құдай бізді қандай да бір қақтығыста бейбітшілік орнатуға әлі жабдықтамаған деп ойласақ, ең болмағанда қиындық тудыратындар болмайық! Және Құдай Өзінің көптеген адамдарына даналық берсін, олар Мәсіх сияқты, бейбітшілік орнатудың құрбандық жұмысына өздерін арнайды.
