Забур 104, 105 және 106-да өсиетті баяндау өтеді. Забур 104 әлемді жаратқан даналық Құдайды мадақтайды; Забур 105 Оның құтқарушы күші мен рақымын ұлықтайды. Бірақ Забур 106 Оның халқының өз Жаратушысы мен Құтқарушысына қарсы қайта-қайта бүлік шығарғанын мойындайды. Әділдікпен Ол оларды соттап, тұтқынға жіберді.
Біздің Киелі кітаптарымыз жиналған 150 Забурды бес бөлімге немесе кітапқа бөледі, және Забур 106 төртіншісін аяқтайды. Бұл өте қайғылы аяқталу. Онда табылған жалғыз үміт – Құдайдың қайтадан мейірімділік танытып, Өз халқын қайта жинауы (Заб. 106:47). Бірақ содан кейін Забур 107-нің қуанышы келеді! «Иеміз құтқарғандар айтсын, Ол құтқарғандарды... және жерлерден жинағандарды» (107:2–3), дәл Забур 106-ның жазушысы дұға еткендей.
Забур 107 құтқарылудың төрт мысалын келтіреді. Кейбір адамдар шөл далада әлсіреген жандарымен адасып жүрді, бірақ Иеміз оларды қалаға бастады (4–9-тармақтар). Кейбіреулер бүліктері үшін шынжыр мен ауыр еңбекке төзді, бірақ Иеміз оларды қараңғылықтан шығарып, шынжырларын бұзды (10–16-тармақтар). Басқалары ақымақ күнәлары үшін физикалық қиындықтарға ұшырады, бірақ Иеміз оларды Өз сөзімен емдеді (17–22-тармақтар). Тағы басқалары дауылды теңіздерге тап болып, ақылдары таусылған еді, бірақ Иеміз толқындарды тыныштандырып, оларды қауіпсіз жерге жеткізді (23–32-тармақтар). Әр жағдайда забуршы: «О, адамдар Иемізге Оның мейірімділігі үшін және адам балаларына жасаған таңғажайып істері үшін алғыс айтса еді!» деп жариялайды.
Забур 107-дегі құтқарылғандарды тарихпен де, пайғамбарлықпен де байланыстыруға болады, бірақ біз де өзіміз үшін сабақ табуымыз керек. Біз Құдайдың жаратылысына таңданып, Оны құтқарылуы үшін мадақтадық па, бірақ содан кейін Оған қарсы бүлік шығардық па? Оған дауыстап шақырайық! Егер біз осы нәрселерді бақыласақ, Иеміздің мейірімділігін түсінеміз.
