Жайырдың қызының қайтыс болғаны туралы хабар үйінен келгенде, оның жүрегін қандай ойлар толтырғанына таң қалуымыз мүмкін. Ол Иса Мәсіхтің қызын емдей алатынын біліп, Оған барған еді. Иеміз оның үйіне қарай жолға шыққан болатын. Бірақ кідіріс болды. Басқа бір қажеттілік пайда болды, көмекке мұқтаж әйел. Он екі жыл бойы ол дәрігерлерден көмек іздеген, бірақ ешкім көмектесе алмады. Иеміз өтіп бара жатқанда, ол ақыры емделу мүмкіндігін көрді. Оның киімінің етегіне тию арқылы ол сауығып кетті. Құдай Ұлында қандай күш бар! Иеміз оны көпшіліктен шақырып, оның сенімі оны сауықтырғанын айтты. Оның күшінің осындай рақым сөздерімен бірге жүргені қандай тамаша!
Жайыр кідіріске ренжіді ме немесе шыдамсыздық танытты ма? Біз білмейміз, бірақ әрқайсымыз өз жүрегіміздің кідірістерге қалай жауап беретінін білеміз. Бірақ Иеміздің оған айтқан сөздерінен, қызының өлімі туралы хабар келгенде оның үміттері жойылған сияқты. Ол Иса Мәсіхтің емдей алатынына сенді және оның киімінің етегіне тиген әйелмен оны өз көзімен көрді. Бірақ өлімнің күшімен кім күресе алады?
«Қорықпа; тек сен», – деді Иеміз оған. Не? Барлығы үмітсіз болып көрінген жерде әлі де үміт бар ма? Иә, өйткені Жайырға көмекке келе жатқан Қасиетті Біреу тек емші ғана емес, Құдайдың Ұлының Өзі, тірілу және өмір (Жохан 11:25) және Еремияға: «Міне, Мен Ехобамын… Мен үшін тым қиын нәрсе бар ма?» (Еремия 32:27) деп айта алатын Біреу. Сіз үмітсіз болып көрінетін жағдайдасыз ба? Кідірістерге байланысты көңіліңіз қалды ма? Жайырдың қызын тірілткен Біреу бүгінде де сол қалпында екенін есте ұстаңыз (Еврейлерге 13:8)!
