Ыбырайымның Жаратылыс 18-дегі оқиғасында ол жоғары қарап, жақын жерде тұрған үш адамды байқады. Бұл кездейсоқтық емес еді. Иеміз Содомға жету үшін Ыбырайымның шатырынан өтудің қажеті жоқ еді, бірақ Оның Ыбырайыммен кездесуі бар еді. Иеміз Ыбырайымның шатырына жақындаудың орнына, Ыбырайымға олармен кездесу үшін жүгіріп барған кезде жақын жерде тұру арқылы Иемізге деген сүйіспеншілігін көрсетуге мүмкіндік берді. Ыбырайым оларды шетке шығып, сергітуге шақырды.
Қайықтағы шәкірттер жағдайында Иса оларды көлдің арғы бетіне жіберген, содан кейін Өзі көлден өтуге шыққан – Оған қайықтың қажеті жоқ еді. Ол олардың қайығына тікелей бара алар еді, бірақ оның орнына жақын жерде жүріп, оларға Өзін көруге мүмкіндік берді. Оның пайда болуы оларды бастапқыда қорқытты, бірақ оның сөздері олардың Қожайыны екенін түсінгенде қорқыныштарын басты. Жоханның жазбасында біз «олар Оны қайыққа қуана қабылдады» (6:21) деп оқимыз.
Қайта тірілгеннен кейін, Иса Мәсіх Еммаусқа бара жатқан жолда екі шәкіртпен бірге жүрді. Олар ауылға жеткенде, Ол әрі қарай бара жатқандай әсер қалдырды. Оның кім екенін әлі білмеген олар Оны үйге шақырды, сонда Ол олардың көздерін ашып, Өзін танытты. Ол олардың көз алдынан ғайып болды, бірақ бұл оларды Иерусалимге қайтып, басқа шәкірттермен бірге қуануға итермеледі.
Сіз Иемізді өз жағдайларыңызға шақырасыз ба? Ыбырайым сияқты, Ол бізге Өзіне қызмет етуге мүмкіндік береді, және, таңқаларлығы, біз солай еткенде сергіген біз боламыз. Шәкірттер сияқты, біз де сынақтарымызда Оны қуана қабылдап, әңгімелерімізге қосайық: «Құдайға жақындаңдар, сонда Ол сендерге жақындайды» (Жақып 4:8). Иемізді шақырыңыз, сонда Ол жүрегіңізді қуантады.
