Әйүп кітабында Нұхтың топан суы туралы қызықты мәлімдеме бар. Топан суға дейінгі адамдардың, яғни топан судан қаза тапқан адамдардың басым көзқарасы сипатталған. Жаратылыс кітабында сол кезде жерді зорлық-зомбылық пен азғындық қалай толтырғаны сипатталған (Жар. 6:11–13). Алайда, бүгінгі мәтініміз басқа көзқарасты береді және топан суға дейінгі адамдардың сыртқы мінез-құлқына емес, олардың құрметсіздігіне назар аударады.
Олардың Құдайға және Құдай туралы айтқан дөрекі және қарғыс сөздері қандай таңқаларлық! Олар Оның бар екенін жоққа шығармады, бірақ батыл түрде: «Бізден кет!» — деді. Олар Оны өз өмірлерінде мүлдем қаламады. Бірақ бұл біздің заманымызға дейін үстемдік еткен көзқарас емес пе? Адамдар «руханилықты» мойындайды, бірақ: «Біз бұл адамның бізге билік етуін қаламаймыз» (Лұқа 19:14) — дейді. Одан да таңқаларлығы, олар Құдайды сотқа тартуға итермеледі: «Құдіретті оларға не істей алады?» Адам Құдайдың ұзақ шыдамдылығын Оның айтқанындай соттамайтынының дәлелі деп санайды. Әрине, бұдан олардың жыланның дауысын тыңдағаны анық: «Құдай шынымен айтты ма?» және «Сендер әрине өлмейсіңдер» (Жар. 3:1, 4).
Құдай олардың құрметсіздігіне: «Бірақ Ол олардың үйлерін жақсылықтармен толтырды» — деп жауап берді. Құдай жақсы және жақсылық жасайды (Заб. 119:68). Бірақ Оның шыдамдылығы мен ұзақ шыдамдылығының уақыты (2 Пет. 3:9) аяқталды, және ескертілгендей, топан су келді. Бүгін айналамызға қарасақ, адамдарда дәл осындай көзқарастарды көреміз. Иеміз Иса Оның екінші келуіне дейін Нұхтың күндеріндей болатынын айтты (Мат. 24:37).
