28 Ал Абессалом өзінің қызметшілеріне мынандай бұйрық беріп қойған болатын:
— Бері қараңдар! Амнон шарапқа тойып, қызып алғанда, мен: «Амнонды шауып тастаңдар!» деп бұйырамын, сонда оны шауып өлтіріңдер! Қорықпаңдар, бұны сендерге бұйырып отырған өзіммін! Батыл да ержүрек болыңдар!
29 Қызметшілері Абессаломның бұйрығын бұлжытпай орындап, Амнонды өлтіріп тастады. Мұны көрген өзге патшазадалар орындарынан атып тұрып, әрқайсысы қашырына мініп, қаша жөнелді.
30 Олар әлі де жолда келе жатқанда, «Абессалом патшаның барлық ұлдарын өлтіріп тастапты, біреуі де тірі қалмапты» деген суық хабар Дәуітке жетті. 31 Сонда патша орнынан тұрды да, қатты қайғырып көйлегінің өңірін айыра жыртып, тақыр жерге жата қалды. Оның қасында тұрған барлық нөкерлері де қатты қайғырып осылай істеді.
32 Бірақ Дәуіттің ағасы Шаммахтың ұлы Жонадаб патшаны жұбатып былай деді: «Уа, тақсыр ием, күллі жас жігіттерді, патшаның барлық ұлдарын да, өлтірді деп ойламаңыз! Өлген жалғыз Амнон ғана. Амнон Абессаломның туған қарындасы Тамарды масқаралаған күннен бастап, Абессалом осыған ниеттеніп келген болатын. 33 Сондықтан, уа, тақсыр ием, патшаның барлық ұлдары өлді деген хабардан жүрегіңіз қобалжымасын! Себебі өлген жалғыз Амнон ғана».
34 Осы аралықта Абессалом қашып кетті.
Күзетте тұрған жас жігіт жоғары қарағанда, ар жақтағы қыраттың жолымен келе жатқан көп адамды көрді. Күзетші тездетіп патшаға барып, оған: «Қыраттың етегіндегі Хоронаим жолымен келе жатқан көп адамды көрдім», — деп мәлімдеді.
33 Содан Жоғаб патшаға барып, Абессаломның өтінішін жеткізді. Патша Абессаломды өзіне шақырып алды. Ол патшаның алдына келіп, басын жерге тигізе қошеметтеп жығылды. Ал патша Абессаломды құшақтап сүйді.
20 Сонымен жігіт әкесіне баруға жолға шығады. Ол әлі де алыста келе жатқанда, әкесі баласын көріп, оған жүрегі елжіреп, алдынан жүгіріп шығады. Оны құшақтап бауырына басады да, бетінен сүйеді. 21 Баласы оған:
— Әке, мен Құдай алдында да, сіздің алдыңызда да күнә жасап келдім. Енді ұлыңызбын деп аталуға лайық емеспін, — дейді.
Дәуіттің ұлы Абышаломмен қарым-қатынасы туралы оқиға қайғылы, бірақ ол біз үшін маңызды сабақтар береді. Абышалом ағасы Амнонды өлтіргенде, ол Гешурге қашып, сол жерде үш жыл болды (2 Сам. 13:28–34). Абышаломның өз еркімен жер аударылған жылдарында Дәуіт оған барғысы келді, бірақ өкінішке орай, ешқашан бармады. Жоаб Дәуіттің жүрегіндегі ұлына деген сағынышты сезіп, Абышаломның оралуын сұрады, Дәуіт келісті. Абышалом оралды, бірақ екі толық жыл өтті және Абышалом әкесін көруді талап еткенше бұл оқиға болмады: «ол патшаға келіп, патшаның алдында жерге жүгінді. Сонда патша Абышаломды сүйді». Сырттай бәрі жақсы сияқты көрінді; татуласу орындалғандай болды – бірақ олай емес еді. Шындық кейінгі жылдары ашылды, бұл Абышаломның әкесіне қарсы қастандық пен бүлікке ұласып, Абышаломның өліміне әкелді.
Адасқан ұл мен оның әкесінің кездесуі қандай ерекше болды, онда шынайы мойындау мен толық, мол қабылдау сезілді!
Біз отбасымыздағы, некедегі және ғибадат орындарындағы қарым-қатынасымызда қаншалықты адал болуымыз керек. Құдайды мазақ етуге болмайды. Егер жүректе бақытты қарым-қатынас пен бірлік болмаса, біз Құдайдың Кешкі Асын бірге қабылдап, бақытты қарым-қатынас пен жүрек бірлігін көрсете алмаймыз. Татуласудың шынайы және шын жүректен болуы қаншалықты маңызды. Егер олай болмаса, нәтижелер ерте ме, кеш пе үлкен жағымсыз салдармен көрінеді.
