Исраил халқының тарихы бізге сабақ болу үшін берілген, және біз әртүрлі оқиғаларды оқыған кезде, олардың кейбір тәжірибелерімен байланыстырмау мүмкін емес. Мәсіхшілер ретінде бізде жоғары және төмен сәттер болады, және Исраил де ерекше болған жоқ.
Олар шөл даладан Уәде етілген жерге өткенде, Құдай оларға Ешуаны басшы етіп берді, ол Мәсіхтің бір түрі еді. Ешуа олармен бірге болғанда, олар Жаратқан Иеге қызмет етті. Бұл «жоғары» кезең, егер оны солай атасақ, тағы бір ұрпаққа жалғасты, өйткені оларда Ешуамен бірге болған және Құдайдың істері туралы бірінші қолдан білетін ақсақалдар бар еді (Ешуа 2:7).
Одан кейін, «олардан кейін Жаратқан Иені де, Оның Исраил үшін істеген істерін де білмейтін басқа ұрпақ пайда болды. Сонда Исраил ұлдары Жаратқан Иенің алдында жамандық істеп, Бағалдарға қызмет етті» (Билер 2:10–11).
Билер кітабында жеті рет Исраил ұлдарының Жаратқан Иенің алдында жамандық істегенін оқимыз. Жаратқан Ие оларды кек алу үшін емес, керісінше, өздерінің соңына жетіп, Оған қайта оралуы үшін жауларының қолына тапсыратын. Уақыты келгенде, олар Жаратқан Иеге жалынатын, және Ол оларды еститін.
Бұл оқиғалардың тамаша бөлігі Құдайдың жауабында көрінеді. Ол шексіз мейірімділік танытады және олардан бас тартпайды. Біз өзімізді жаман шешімдеріміздің салдарынан қиын жағдайларда тауып алуымыз мүмкін – мүмкін, сан рет – бірақ Құдай біздің де Оған жалынуымызды қалайды. Қаншалықты алыс кетсең де, Ол сені қайта қабылдағысы келеді. «Мен асығыс: «Мен Сенің көз алдыңнан айырылдым», – дедім; сонда да Сен менің жалынышымды, Саған айқайлағанымды естідің» (Заб. 31:22).
