Кейде мен осы құлаған әлемдегі өмірге тән сынақтар мен қиыншылықтарға байланысты көңілімді түсіруге рұқсат бердім. Мен соқыр көздерім жіберіп алған барлық әдемі көріністерге және қараңғы әлемімде жүру үшін басқаларға тәуелділігіме байланысты өзімді аяушылыққа салатынымды мойындаймын. Алайда, Забур 43-те мен жанды жігерлендіретін көп нәрсе бар деп сенемін! Бұл забурда мен Исраилдің адалдарының дауысын естимін деп сенемін, олар айналасындағы жаулар тудырған сынақтарға қарамастан, Иеміздің ақталуын және Оның оларды қауіпсіздік пен тыныштыққа жетелеуін аңсайды. Мен кез келген ұрпақтың Құдай баласы 3 және 4-аяттардағы ойларға қуана алады деп шын жүректен сенемін: «О, Өзіңнің нұрыңды және шындығыңды жібер! Олар мені жетелесін; олар мені Сенің қасиетті тауыңа және Сенің шатырыңа әкелсін. Сонда мен Құдайдың құрбандық үстеліне, менің шексіз қуанышым Құдайға барамын; және арфада Сені, О Құдай, менің Құдайым, мадақтаймын.»
Қиыншылық кезінде жүрегіміз Иемізге Өзінің нұры мен шындығын жіберуін сұрап шақырмай ма? Ең үлкен қиыншылық кезінде Иеміз бізді дұғаға және Өзінің Сөзіне жетелейді, бұл Онымен қасиетті қарым-қатынас. Иеміздің күнінде бауырларымызбен, ортамызда Мәсіхпен, және жүрегіміз бен ерніміз мадақ пен ғибадатқа толы болып жиналу қандай тамаша. Біз христиандар әрқашан есте ұстауымыз керек, біз құлаған әлемде жүрсек те, жоғарыдан сол айқайды еститін күн әлі бар, және біздің Иеміз Иса бізді мәңгілікке Өзімен бірге алу үшін бұлттарға қайта оралады!
Сондықтан, жүрегіміз, тағдырымыз қандай болса да, забуршымен бірге: «Неге көңілің түсті, О жаным? Және неге ішіңде мазасызданасың? Құдайға үміттен; өйткені мен әлі де Оны, менің жүзімнің көмегін және менің Құдайымды мадақтаймын» (5-аят) деп айқайлай алады.
