Құдай Өзіне және Өз халқына адал, мейлі ол Оның жердегі халқы Исраилге қатысты болсын, мейлі Шіркеуге қатысты болсын. Құдай Өзінің кім екенін немесе не уәде еткенін жоққа шығара алмайды. Оның адалдығы Исраилмен қарым-қатынасында айқын көрінеді: өткен, қазіргі және болашақ. Құдайдың адалдығына басқа халықтардан шыққан сенушілер де сене алады. Пауыл елші бұл туралы Салоникадағы жаңа сенушілерге оларды тастап кетуге мәжбүр болғаннан кейін жазды. Бірақ ол оларды Құдайға сенуге шақырды, өйткені Ол адал, не болса да. Біз Оған және Оның адалдығына сенеміз бе?
Бізді шақырған – біздің адал Құдайымыз. Оның шақыруы Онымен қарым-қатынасты білдіреді. Ол біз құтқарылған кезде басталды және бұзылмайды. Бұл Оның бізге және Оның барлық халқына, қай жерде болсақ та немесе қандай қажеттіліктеріміз болса да, қамқорлық жасайтынына кепілдік береді. Бұл аяттың соңғы бөлігі осы мәселені растайды. Құдайдың шақыруы Онымен жеке қарым-қатынасты және үздіксіз қарым-қатынасты білдіреді. Оның адалдығында Ол біздің қажеттіліктерімізге қамқорлық жасайды; бірақ бұл біздің қатысуымыз бен жауапкершілігімізді жоққа шығармайды.
Құдай Ыбырайымды өз жерін, халқын және отбасын тастап, уәде етілген жерге баруға шақырғанда, патриарх бұл шақыруға жауап беріп, Оған сенді. Құдай оны Месопотамиядан Қанахан жеріне дейін қорғап, басқарды. Ол оны бір жерден екінші жерге апарды, ал Ыбырайым айналадағы қорқынышты пұтқа табынушылықтың ортасында Құдайға ғибадат ету үшін салған құрбандық орындарымен жауап берді.
Құдай бізді аспандық шақырумен шақырды, бізді осы әлемнен алып шығып, Өзі үшін иемдену үшін, өйткені бұл қасиетті шақыру. Ол бізді пұтқа табынушылық, бүлік және күнәмен қоршалған кезде бөліп қойды. Құдайдың шақыруы бізді Онымен және Оның халқымен қарым-қатынасқа, жарыққа, сүйіспеншілікпен белгіленген, жеккөрушілік пен күнә әлемінде әкелді.
