Еврейлерге хатында, 2, 4, 6, 10 және 12-тарауларда кем дегенде бес үлкен ескерту үзіндісі бар. Бұрын біз 2-тараудағы үзіндіні қарастырдық, ол бізді Мәсіх туралы әрбір ілімге мұқият назар аударуға шақырады, сонда біз адасып кетпейміз. Мұнда, 4-тараудағы үндеу — ол шын мәнінде 3-тараудың ортасынан басталады — бағынбаушылықтың қатал жүрегі туралы ескерту.
2-тарауда Мәсіхтің азаптары мен даңқын ұсынғаннан кейін, Құдай Рухы Оны «біздің мойындауымыздың Елшісі және Бас діни қызметшісі» (3:1) және Құдай үйінің Ұлы деп айтады. Содан кейін үндеу келеді: біз сол үйміз, «егер біз сенімділік пен үміттің қуанышын соңына дейін мықтап ұстасақ» (3:6). Мысал ретінде, Исраилдік әкелер шөлде мықтап ұстамады, керісінше Құдайға қарсы шықты. Олар Оның дауысын естіді және Оның істерін көрді, бірақ олар жүректерін қатайтты. Нәтижесінде, олар Құдайдың тыныштығына, уәде етілген жерге кірмеді, бірақ шөлде өлді. Олардың сенімсіздігі оларға жаман жүректер берді, және күнәнің алдауы жүректерді қатайтуға әкелді (3:7–19). Олар Құдайдың сөзін естігенімен, оларға пайда әкелмеді, өйткені оларда сенім болмады (4:2).
Бүгінде Құдай халқы үшін болашақ тыныштық бар (4:9), сондықтан Құдай әлі де бағынбаушылық пен сенімсіздікке қарсы ескертеді. Оның тыныштығына кіруге ынталы болайық! Ынта-жігердің өзі Құдаймен ешқандай мәртебе бермейді, бірақ Оның дауысына біздің ынталы жауабымыз сеніміміздің шындығын көрсетеді. Бүкіл Киелі кітап тірі және күшті, жанымызды тесіп өтетін болса да (4:12), бұл контексте нақты «Құдай сөзі» — Исраил Мұсаға ергендей, Мәсіхке еруге шақыруы. Біз бағынамыз ба, әлде жүрегімізді қатайтамыз ба?
