Мен сол күні қаладан тыс жерде болатын жоспарларымды жасаған едім. Бірақ теміржол вокзалына бара жатқанда, мен қалада тұратын, 89 жасқа толған Иеміздің қарт қызметшісіне баруға ішкі түрткі сезіндім. Бұл әсер соншалықты күшті болды, мен бұл Иеміздің маған деген еркі деп шештім және өз жоспарларымды тастап, Иеміздің жолын ұстанғаным дұрыс болар еді. Оның есігіне жеткенде, оны қызы ашты, ол мені көргенде жылап жіберіп: «О, сіз келдіңіз. Әкем таңертеңнен бері сізді сұрап жатыр, ол өте ауыр науқас», – деді.
Мен оның жатын бөлмесіне бардым, ол қолын созып қарсы алды да: «Менің жерлеуімде сөйлеуіңді және сол жәшіктегі барлық қағаздарымды өз қолыңа алуыңды қалаймын; онда менің өсиетімді табасың», – деді. Мен оған оның қалаған нәрсенің бәрін істейтініме сендірдім. Содан кейін ол қолдарын біріктіріп, қайталады:
Жаным, Иемізді мадақта, және ішімдегінің бәрі Оның қасиетті есімін мадақтасын. Жаным, Иемізді мадақта, және Оның барлық игіліктерін ұмытпа... Ол сені мейірімділікпен және нәзік рақымдылықпен тәж кигізеді.
Ол кенеттен ауырып қалған еді, және оның дәрігері сол таңда оның өміріне санаулы сағаттар қалғанын айтқан болатын. Келесі түнде оның төсегінің қасында отыру мен үшін артықшылық болды және оның Құдайымен сөйлескенін есту, менің қатысуымды байқамаған сияқты, бірақ сол қасиетті сағаттарда ол бірнеше рет көзін ашып, маған бұрылып, әр жолы: «Әулиелерге қамқорлық жаса», – деді. Ол маған айтатын жалғыз нәрсе осы болды, және бұл оның аузынан естіген соңғы сөздері еді.
Әулиелер – Құдайдың балалары; бұл Жаңа Өсиетте оларға көп рет берілген атау: Құдай отбасындағы ең кішкентай бала ең қарт және ең құрметті адаммен бірдей әулие. Мұны біле тұра, мен қарт досымның кім туралы айтқанын білдім, және оның сөздері маған қатты әсер етті, өйткені мен оның көп жылдар бойы әулиелерге қаншалықты қамқорлық жасағанын білдім; бұл оның өмірінің мәні болған. Екі апта бұрын мен оны ауырған христианға бару үшін жел мен жаңбырлы дауыл арқылы жүріп бара жатқанын көрген едім, ол кезде ол өз төсегінде немесе кем дегенде жылы оттың жанындағы ыңғайлы креслода отырғанға лайықтырақ көрінді.
Оның өлер алдындағы сөздері маған Иеміздің Симон Петрге берген соңғы тапсырмасын еске түсірді. Ол оған: «Симон, Жонаның ұлы, Мені сүйесің бе?» – деді, содан кейін: «Менің қозыларымды бақ», «Менің қойларымды бақ». Мен Пауылдың Ефестегі ақсақалдарға айтқан сөздерін де есіме түсірдім: «Өздеріңе және барлық отарға назар аударыңдар... Құдайдың шіркеуін бағыңдар, Ол оны Өзінің қанымен сатып алды». Менің қарт досым шынайы Апостолдық мұрагерлікте болды; ол Иемізге қымбат адамдарды, Ол Өзін берген адамдарды сүйді және оларға қамқорлық жасады. Иеміздің Симонға қойған сұрағы әрқайсымыздың жүрегімізге жетсін. «Мені сүйесің бе?» Біз Симон сияқты жауап бере аламыз ба: «Ием, Сен бәрін білесің; Сен менің Сені сүйетінімді білесің»? Онда біз Оған деген сүйіспеншілігімізді қалай көрсете аламыз? Сөзімізбен немесе білімімізбен емес, Оған қымбат адамдарды сүю және оларға қамқорлық жасау арқылы. Оған деген сүйіспеншілігімізді Оның адамдарына қызмет етуге деген ықыласымызбен және дайындығымызбен өлшеуге болады. «Әулиелерге қамқорлық жаса». Міне, сынақ.
Жалдамалы оларды елемейді, «ол қойларға қамқорлық жасамайды» – бұл Иеміздің ол туралы айтқан сөздері. Қасқыр оларды таратады (Жохан 10), «отарды аямайтын қатыгез қасқырлар», – деп Пауыл оларды атайды; және өздерін бақташымыз деп атайтын адамдар оларды бөледі, бұрмаланған нәрселерді айтып, шәкірттерді өздеріне тартады (Елшілердің істері 20), және Иеміздің тапсырмасын адал орындаған Петр бізге отардың қарсыласы, «ақырған арыстан сияқты шайтан, кімді жұтып қоятынын іздеп жүр» (1 Петр 5) деп ескертті. Әулиелердің жаулары көп, оларға қауіп төндіретін қауіптер көп, бірақ жақсы және ұлы Бақташы оларға қамқорлық жасайды, және Оны сүйетіндердің бәрі де оларға қамқорлық жасайды. Иә, міне, сынақ. Мен, сіз, әулиелерге қамқорлық жасаймыз ба?
