Троададағы қасиеттілер, олардың құрметті қонағы елші Пауылмен бірге, қаланың бір жеріндегі ғимараттың жоғарғы бөлмесінде жиналды. Мүмкін, бұл қасиеттілердің біріне тиесілі ғимарат болған шығар, немесе жалға алынған орынжай болған шығар. Олар кешке жиналды, өйткені аптаның бірінші күні Рим империясының пұтқа табынушылық әлемінде мемлекеттік мереке емес еді. Бөлме май шамдарымен жарықтандырылған, сондықтан бөлмеде төбені айнала түтін бұрқырап тұрды. Түтінді шығару және таза ауа кіргізу үшін терезелер ашық болды. Бір жас жігіт ашық терезеде отырды; бөлме толы болды және бос орын қалмады, бірақ ол ауаға қуанды (9-тармақ).
Еске алу мерекесі қандай да бір қызмет айтылмай тұрып, бірінші болды, өйткені Мәсіх бірінші орында болуы керек еді: «барлық нәрседе Ол бірінші орында болсын» (Қол. 1:18). Ғибадат қызметтен басым болуы керек, және оның үстіне, олардың жүректері шүкіршілікке толы болды. Иеміз Иса оларды күнәларының жазасынан және Рим пантеонының жын-құдайларынан құтқарған еді. Олар енді Әкенің және Ұлдың ғибадат етушілері болды.
Кешкі ас аяқталған соң, Пауыл сөйлеуге тұрды. Ол сол кеште не айтқаны бізге айтылған жоқ, бірақ Құдайға өкіну, Иеміз Исаға сенім, Құдай Патшалығы және Құдайдың рақымы – бәрі Пауылдың қызметіндегі негізгі тақырыптар болды, біз оның көршілес Ефес қауымының ақсақалдарына айтқан сөзінен көреміз (Елшілердің істері 20:21, 24, 25, 32). Біз бұл қарапайымдылықтан ешқашан алыстамайық және осы рақым ілімдерін мықтап ұстанайық. Олар біз мәсіхшілер ретінде тұратын негіз.
