Иеміз Иса адам ретінде Құдайға тәуелділік орнын әдейі алды. Ол Өзінің қоғамдық қызметін шомылдыру рәсімінде дұғамен бастады және оны айқышта дұғамен аяқтады. Ол дұға етіп өмір сүрді және дұға етіп қайтыс болды!
Оның Құдай мен адам үшін істегені дұға арқылы жасалды. Ол Әкесімен оңашада, шәкірттерінің қатысуымен, достар ортасында және көпшілік алдында айқышта сөйлесті. Ол Симон Петр үшін, шәкірттері үшін, олардың сөзі арқылы Оған сенетіндер үшін, жаулары үшін және Өзі үшін дұға етті. Кез келген аяқталған қызметтен бұрын және кейін, біз Оны Құдай алдындағы тыныштықта жалғыз табамыз. Оның дұға ету үшін оңашаланған уақыттарынан басқа, Ол үнемі дұға ету жағдайында өмір сүрді, сондықтан Ол: «Бірақ мен өзімді дұғаға арнаймын» (Забур 109:4) дей алатын.
Құдай бізді үздіксіз дұға етуге шақырады (1 Сал. 5:17). Бірақ бұл қалай жұмыс істейді? Құдай біздің таңертең тізе бүгіп, содан кейін ұйықтар алдында қайтадан дұға етуімізді ғана емес, сонымен қатар күні бойы үнемі дұға ету жағдайында өмір сүруімізді қалайды, Құдаймен дауыстап сөйлесетін уақыттардан басқа. Бұл біздің өмірдің барлық жағдайларына Құдайды қосуымызды және Оны ойымызда ұстауымызды білдіреді. Иеміз Иса осылай өмір сүрді, Ол: «Мен Жаратқан Иені үнемі алдыма қойдым» (Забур 16:8) дей алатын. Қандай үлгі!
