Жүсіп өлер алдында өз сүйектерін Уәде етілген жерге апаруды сұрады (Жар. 50:25). Исраил балалары Мысырда жүздеген жылдар бойы қалды; содан кейін Мысырдан шығу кезінде Мұса сүйектерді өзімен бірге алды (Мыс. 13:19). Қырық жылдан кейін, олардың шөлдегі саяхаты аяқталғанда, біз оқимыз: «Исраил балалары Мысырдан алып шыққан Жүсіптің сүйектерін Шекемге жерледі». Құдай әрқашан ұзақ мерзімді көзқараспен қарайды, және Ол Өз кеңестерін орындауда шыдамды.
Бұл құнды жүктің шөлдегі саяхат кезінде қалай сақталғаны туралы ештеңе айтылмайды. Құдай бізге әрқашан бәрін айтпайды, тек білуіміз керек нәрсені ғана айтады. Мұса Жүсіптің сүйектерін Ешуаға миссияны аяқтау және осылайша Жүсіпке бұрын берілген антты орындау үшін бергені анық.
Ақырында Жүсіптің тілегі орындалды. Оның сүйектеріне қатысты тілегі бізге біртүрлі көрінуі мүмкін, бірақ адал, тақуа исраилдіктер үшін ата-бабаларының жерінде жерлену маңызды болды. Жүсіптің сүйектері Исраил балалары үшін қырық жыл бойы шөлде саяхат жасағанда куәлік болды. Олар Жүсіптің қайтыс болғанын еске салды, бірақ оның сүйектері Құдайдың оларды жерге кіргізу туралы уәдесінің кепілі де болды.
Біз үшін де, Иеміздің Кешкі Асының қарапайым рәміздері Оның өлімін еске алу ретінде артқа қарайды, бірақ сонымен қатар алдымызда тұрған аспанның сенімді үмітіне қарайды, өйткені біз мұны «Ол келгенге дейін» істеуіміз керек (1 Қор. 11:26).
