«Рухта барлық дұғамен және өтінішпен әрдайым дұға етіңдер» (Ефестіктерге 6:18). Иеміз Иса адам ретінде Құдайға тәуелділік орнын әдейі алды. Ол өзінің қоғамдық қызметін шомылдыру рәсімінде дұғамен бастады — және оны крестте дұғамен аяқтады. Ол дұға етіп өмір сүрді және дұға етіп қайтыс болды!
Оның Құдай үшін және адам үшін істеген істері дұғада жасалды. Ол Әкесімен оңашада, шәкірттерінің қатысуымен, достар ортасында және крестте көпшілік алдында сөйлесті. Ол Симон Петір үшін, шәкірттері үшін, олардың сөзі арқылы Оған сенетіндер үшін, жаулары үшін және өзі үшін дұға етті.
Кез келген аяқталған қызметтен бұрын және кейін біз Оны Құдай алдындағы тыныштықта жалғыз табамыз. Ол дұға ету үшін кеткен уақыттардан басқа, Ол үнемі дұға ету жағдайында өмір сүрді, сондықтан Ол: «Бірақ мен өзімді дұғаға арнаймын» (Забур 109:4) деп айта алды.
Құдай бізді үнемі дұға етуге шақырады (1 Салоникалықтарға 5:17 қараңыз). Бірақ бұл қалай жұмыс істейді? Құдай біздің таңертең тізе бүгіп, содан кейін ұйықтар алдында қайтадан дұға етуімізді ғана емес, сонымен қатар Құдаймен дауыстап сөйлесетін уақыттардан басқа, күні бойы тұрақты дұға ету жағдайында өмір сүруімізді қалайды.
Бұл біздің Құдайды өмірдің барлық жағдайларына қосатынымызды және Оны ойымызда алдымызда ұстайтынымызды білдіреді. Иеміз Иса осылай өмір сүрді, Ол: «Мен Жаратқан Иені әрдайым алдыма қойдым» (Забур 16:8) деп айта алды. Қандай үлгі! Осы контексте Жоханның сөздері қаншалықты қиын: «Кімде-кім Онда тұрамын десе, Ол жүрген жолмен жүруі керек» (1 Жохан 2:6).
Күнделікті дұға өміріңізді қарастырғанда, сіз Құдайға қаншалықты тәуелді немесе тәуелсіз өмір сүріп жатқаныңыз туралы қандай қорытындыларға келесіз? Болашақта күнді тұрақты дұға ету жағдайында өткізуге не көмектеседі?
