«Енді сендерді жігерлендіремін: ешкімнің жанына қауіп төнбейді, тек кеме ғана жоғалады. Өйткені осы түнде менің қасымда менің Құдайымның періштесі тұрды, мен Оған тиесілімін және Оған қызмет етемін, ол: «Қорықпа, Пауыл; сен Цезарьдің алдына шығуың керек: міне, Құдай саған сенімен бірге жүзгендердің бәрін берді», – деді. Сондықтан, мырзалар, жігерлі болыңдар: өйткені мен Құдайға сенемін, бұл маған айтылғандай болады». (Елшілердің істері 27:22-25)
Пауыл дауылдың ортасында да, губернаторлар мен патшалардың алдында болғандай сабырлы. Дауыл оған өзі тиесілі және қызмет ететін Құдайдың дауысын естуге кедергі болмайды (23-аят). Сынақ кезінде адамдар көбінесе ең жаман өзімшілдікті көрсетеді, бірақ мұнда елші өзінің сапарлас серіктерінің қауіпсіздігі туралы ойлайды. Ол оларды Құдайдың сөзімен тыныштандырады, содан кейін оларды тамақ ішуге шақырады, бәрінің алдында шүкіршілік етпей (1 Тімөтеге 4:4-5). Барлық сәтсіздіктер мен кеменің жоғалуынан кейін олар өздерінің «қалаған айлағына» аман-есен жетеді (Забур 107:25-30).
Біз дауылдың ойыншығы болған кемеден жер бетіндегі Шіркеудің суретін көре аламыз. Жақсы ауа райында жолға шыққан ол көп ұзамай Шайтан оған қарсы көтерген сынақтар мен қуғын-сүргін желімен кездесті. Азық-түлік жетіспеушілігі, терең қараңғылық кезеңі, барлық түрлі ақылды шараларға жүгіну, мұның бәрі елшілердің дауысы – Сөзде – ескерілмегендіктен болды.
Күн жақындап келеді; онымен бірге мәсіхшілік әлемінің соңғы кеме апаты. Бірақ Иеміз Өзінің атын шақыратын осы «Шіркеудегі» Өзінікілерді біледі. Әке Оған бергендердің ешқайсысы жоғалмайды (2 Тімөтеге 2:19; Жохан 17:12): «Сөйтіп, олардың бәрі аман-есен құрлыққа шықты» (Елшілердің істері 27:44).
