«Сүйіктілер, егер Құдай бізді осылай сүйген болса, біз де бір-бірімізді сүюіміз керек.» (1 Жохан 4:11). Біз сүйіспеншілікті бақылауға келмейтін, болжауға болмайтын эмоция деп ойламауымыз керек. Бізге сүю бұйырылған, және егер сүйіспеншілік тұмау сияқты түсініксіз, кездейсоқ сезім болса, бұл мүмкін емес болар еді. Сүйіспеншілік эмоцияларды қамтиды, бірақ ол эмоциялардан гөрі ерік мәселесі.
Біз сондай-ақ сүйіспеншілік күнделікті өмірдің ұсақ-түйектеріне қатысы аз, арман қамалдар әлемімен шектелген деген түсініктен сақтануымыз керек. Ай сәулесі мен раушан гүлдерінің әр сағатына, швабралар мен кір ыдыстардың апталары бар.
Басқаша айтқанда, сүйіспеншілік өте практикалық. Мысалы, дастарханға банан табағы берілгенде, егер біреуінде қара дақтар болса, сүйіспеншілік сол біреуін алады. Сүйіспеншілік қолданғаннан кейін қолжуғыш пен ваннаны тазалайды. Сүйіспеншілік қағаз сүлгілер біткенде оларды ауыстырады, сонда келесі адамға ыңғайсыздық тудырмайды.
Сүйіспеншілік қолданылмаған кезде шамдарды өшіреді. Ол тапталған Kleenex-ті басып өтпей, көтереді. Ол қарызға алынған көлікті қолданғаннан кейін бензин мен майды толтырады. Сүйіспеншілік сұрамай-ақ қоқысты босатады. Ол адамдарды күттірмейді. Ол өзінен бұрын басқаларға қызмет етеді. Ол жиналысты мазаламау үшін жылаған баланы сыртқа шығарады. Сүйіспеншілік саңыраулар еститіндей қатты сөйлейді. Және сүйіспеншілік басқалармен бөлісуге мүмкіндік болу үшін жұмыс істейді.
У.Д.
