Құдай кейде дұғаларымызға жауап беруді кешіктіру арқылы жүрегімізді және сенімімізді жаттықтырады. Дұғамыздың шынайылығы қажеттілігіміздің тереңдігіне және тек Ол ғана жауап бере алатынына деген саналылығымызға байланысты болады. Жүрек жауапты күтіп, Оған тәуелділікте жаттығады және сақталады. Сенім тірі қалады. Жан тек Ол ғана қажеттіні істей алатынын түсінгенде, басқа көздерге қарамайды. Құдайдың құдіретті күші дұға арқылы шақырылады. Дұға – жаңа туған жанның Құдайға тәуелділігінің лайықты көрінісі, Оған тәуелсіз болғысы келетін табиғатқа қарама-қарсы, дегенмен ол Оның әділ үкімінен қашып құтыла алмайды.
Даниял бір кездері жауап алғанға дейін үш апта бойы ораза ұстап, қайғырып күтуге мәжбүр болды (Даниял 10). Басқа бір кезде, «Мен сөйлеп жатқанда», – дейді ол, – «жауап келді» (Даниял 9).
Жүрек шынайы өтінішпен Құдайды күте алғанда, біз нәтижеге бей-жай қарамаймыз.
Біз Пауыл сияқты, тілектеріміздің орындалмауы біз үшін жақсырақ екенін көруіміз мүмкін. Ол үш рет қайталанған дұғасынан кейін олардың неліктен орындалмағанын түсінді; осылайша ол дұшпандарының келекесі және достарының сынағы болған нәрсемен мақтана алды (2 Қорынттықтарға 12).
Біз «Рухқа толы болуымыз» керек. Біздің сеніміміз өсуі керек. Жүрегіміздің қажеттіліктері көп, егер Құдай Өз халқына бата беруге риза болса, Ол олардың жүректерін дұғада жаттықтырады. Пауыл, мүмкін, Інжіл саласындағы қызметін атқарған сыйлықтар үшін Иеміздің алдында дұғада азап шеккен бір дұғашыл әпкеге қарыздар болды. Ол ешқашан көрмеген адамдар үшін дұғада азап шеге алды (Қолостықтарға 2:1), және Епафрас та өзі білетін және сүйетін адамдар үшін дұғада шынайы еңбек ете алды (Қолостықтарға 4:12).
Қамқорлықтарымыз бен қақтығыстарымыздың ортасында біз «ешнәрсеге алаңдамауымыз» керек, бірақ «тілектерімізді Құдайға білдіруіміз» керек. Ешқандай алаңдаушылығы жоқ Құдай, жүрегімізді және ақыл-ойымызды Иса Мәсіх арқылы сақтайды. Бірақ біз «дұғада табанды болуымыз» керек. Сондай-ақ біз «осыған қарап» және «шүкіршілікпен» Оның әрқашан ашық құлағы үшін «қарауымыз» керек. Римдіктерге 12:12-дегі өсиеттердің бірі – «дұғада табанды болу», яғни дұғада табандылық таныту.
Түн ортасындағы қолайсыз уақыттағы адамның «табандылығы» оның нан алуына себеп болды (Лұқа 11:8). Мұндай жағдайларда ешқандай ереже белгілеу мүмкін емес. Шынайы жаттыққан жүрек Құдайдан өз жауабын алады. Кейде біз қарапайым сеніммен «білдіріп» және өтінішті Құдайға тапсыра аламыз. Басқа кездері жүрек өтініш бойынша тыныштық тапқанша Құдайға жыламай тұра алмайтынын сезінеді. Ол Өз уақыты келгенше бермейді, ал бұл арада жан шынайы жаттығуда болады; сенім сыналады, шыдамдылық тексеріледі, ал жүрек Оны бақылап, күтеді. Тағы да, Оған деген сеніміміз сондай, егер біз Оның еркіне сай бірдеңе сұрасақ, Ол бізді естиді, және егер біз Оның бізді еститінін білсек, біз Одан сұраған өтініштерімізді алғанымызды білеміз (1 Жохан 5:14, 15). Ол Өз еркіне сай келетін барлық нәрсені тыңдайды. Ол күшінде сәтсіздікке ұшырамайды, және біз жауап аламыз. Шынайы жүрек Оның ойы мен еркіне қайшы ешнәрсе сұрамас еді.
