Құман киелі шатырдың ауласында, құрбандық үстелінен кейін, бірақ шатырдың кіреберісінің алдында тұрды. Құманда діни қызметшілер кез келген басқа қызметті бастамас бұрын қолдарын және аяқтарын жууға міндетті болды: «Олар кездесу шатырына кіргенде, немесе Жаратқан Иеге отпен жасалған құрбандықты ұсыну үшін құрбандық үстеліне жақындағанда, олар сумен жуынуы керек, әйтпесе өледі» (Мыс. 30:20).
Аарон мен оның ұлдары өздерінің тағайындалған күнінде жуынған болатын (Мыс. 29:4), бұл толық дене жуу қайталанбады. Бірақ құманда күнделікті жуыну қажеттілік болды. Күнделікті өмірде діни қызметшілердің қолдары мен аяқтары кірлейтін. Құманның тазартатын суы оларды сол күнге арналған міндеттерін орындауға жарамды ететін. Келесі күні олар қайтадан жуынуы керек болатын. Сол сияқты, Иса Иеміз Петрге оның толық таза екенін айтты, бірақ Петрдің Онымен қарым-қатынас жасауы үшін аяқ жуу қажет болды (Жохан 13:8–10).
Киелі шатырдың әрбір бөлігі үшін Құдайдың нұсқаулары өте егжей-тегжейлі болды – нақты биіктіктер, ендер және т.б. Бірақ құман үшін ешқандай сипаттамалар жоқ. Ол қаншалықты үлкен болды? Біз тек: «Ол жеткілікті үлкен болды» деп айта аламыз. Және бұл үлкен жұбаныш сабағын береді! Қолдары немесе аяқтары қаншалықты кірлегеніне қарамастан, діни қызметшілер оларды тазарту үшін жеткілікті су бола ма деп ешқашан ойланбады. Бүгінде әрбір мәсіхші – діни қызметші. Құдай әлі де қызмет ету үшін таза қолдар мен аяқтарды талап етеді – бірақ Ол бізге қажетті барлық суды, Құдай Сөзі арқылы сумен жууды қамтамасыз етті.
