Мысырда Исраил балалары қатыгез билеушінің қолында құлдықта болды, ол – бізбен Сатана сияқты – адамдардың қанша азап шеккеніне мән бермеді, тек өзі қалағанын алса болды. Мұсаны Иеміз құлдық қамытын бұзуға және халықты құлдықтан құтқаруға көтерді. Бірақ исраилдіктердің қаншалықты тез шағымданып, ескі өмірін аңсағанын көреміз.
Мысырдан шыққаннан кейін көп ұзамай, олар өздерін жаулары қуып жеткенде бұрышта қалды. Олардың құлдықтағы жылдары артта қалды, бірақ алда оңай жол болған жоқ. Құдай оларды әр қадамда Оған сенуді талап ететін ауыр сапарға дайындап жатты (Мысырдан шығу 13:17).
Қиындықтың алғашқы белгісінде халық: «Мысырда қабірлер болмағандықтан ба, бізді шөл далада өлуге алып келдің бе?» – деп шағымданды (14:11). Олардың қазіргі жағдайы оларды екі маңызды нәрседен: баратын жерінен және Қорғаушысынан алаңдатты. Біз де сол әлсіздіктің құрбаны боламыз. Қиындықтарға тап болғанда, мәсіхшілер ретіндегі үмітімізді және Мәсіхтің: «Мен сендермен әрқашан біргемін» (Матай 28:20) деген сөзін еске алып, өзімізді нығайтудың орнына, біз көбінесе ескі өмірді аңсаймыз, оның ащылығы мен бостығын ыңғайлы түрде ұмытып кетеміз.
Иемізге сену бір реттік сабақ емес, өмір бойғы тәжірибе. Иеміз бізді Өзі белгілеген жолмен жетелеуге рұқсат берейік, шағымданбай, Оған бағынамыз. Және Ол бізге жеңіс бергенде, Исраил сияқты: «Иеміз менің күшім мен әнім» (Мысырдан шығу 15:2) деп айтайық!
