СҰРАҚ: Неліктен мәсіхшілер Мәсіхті «Иса» деп атайды?
ЖАУАП: Шын мәнінде, оны алғаш «Иса» деп атаған мәсіхшілер емес. Құдай періште Ғабриелді Мәриямға жіберіп, оған «Оның есімін Иса деп атайсың» (Лұқа 1:31 NKJV) деді. Сондай-ақ Ғабриел Жүсіпке: «Оның есімін Иса деп атайсың, өйткені Ол өз халқын күнәларынан құтқарады» (Матай 1:21) деді.
Еврей тіліндегі «Иса» есімі екі сөзден шыққан, оның мағынасы «құтқаратын Иеміз». Иса – құтқаратын Иеміз, өйткені Мәсіх бұл дүниеге адамзаттың Құтқарушысы болу үшін келді. Киелі кітапта Құдай оны дүние оның арқылы құтқарылуы үшін жібергені айтылады (Жохан 3:16-17). Сондай-ақ ол басқа ешкімде құтқарылу жоқ екенін айтады (Елшілердің істері 4:12).
Оның туылуы туралы пайғамбарлық Ишая да айтқан, ол: «Қыз бала ұрықтанып, ұл туады, және оның есімін Иммануил деп атайды» (Ишая 7:14) деді. Бұл есімнің тура мағынасы «Құдай бізбен бірге» (Матай 1:23). Мәсіх бұл жерге келгенде, Құдай бізге келді. Осылайша біз Құдайды жақсырақ таныдық, өйткені Құдай «етпен көрінді» (1 Тімотеге 3:16).
Иеміз Иса Мәсіхтің атақтарының бірі «Құдай Сөзі» (Жохан 1:1) екені жалпыға мәлім. Сөз ой мен білімді білдіреді; Мәсіх – Құдайдың ойын және толық білімін ашатын Тұлға. Киелі кітапта: «Сөз етке айналып, арамызда тұрды, және біз оның даңқын, Әкеден жалғыз туылғанның даңқын көрдік, ол рақым мен шындыққа толы болды» (14-тармақ) делінген.
Сондықтан, басқа ешкімнен бұрын, Құдай оны «Иса» деп атады, өйткені Ол – Иеміз және Құтқарушы – жалғыз Құтқарушы.
Құдайды теріске шығару Оның орнына адамдық және кішірек жаратылыстарды немесе заттарды қою арқылы төмен қарай құлдырауға әкеледі. Бұл – пұтқа табынушылық – өзіміздің ойдан шығарған жоғары даналығымыз бен түсінігімізге мақтану (1:21-23). Құдайды мойындаудан табанды түрде бас тарту моральдық бұзылуды, әлеуметтік жемқорлықты тереңдетеді және ақыр соңында Құдайды толықтай теріске шығарады – Оған адамзатты өз таңдаулары мен олардың салдарына қалдырудан басқа амал қалдырмайды (1:24-32). Елші тағы да адамзатқа: «Сендерде ақтау жоқ» (2:1) деп айқайлайды. Біздің туа біткен әділет сезіміміз, қазір өзіміздің бұзылуымызбен бұрмаланған, айыптауға және соттауға батылы барады. Біз бір-бірімізді соттаймыз, бірақ Құдайдың әділ сотын мойындаудан бас тартамыз. Тағы да, Құдайдан түпкілікті, бейтарап соттан басқа балама жоқ, «әркімге өз істеріне қарай қайтарады» (2:1-11). Біз бәріміз Құдайсыздық пен моральдық/рухани бұзылуға жаппай адамдық құлдырауға ерікті түрде қатыстық (2:12-29).
