Иеміз бұл таңғажайып құсты Өз мейірімінің үлгісі ретінде қолданады! Исраил Қанахан шекарасына жеткенде, Мұса оны халықтың құлағына қайталады: «Оны шөл даладан тапты... Оны қоршап алды, оған үйретті, оны көзінің қарашығындай сақтады. Бүркіт ұясын қозғап, балапандарының үстінен қалықтап, қанаттарын жайып, оларды көтеріп, қанаттарында алып жүргендей, Иеміз ғана оны бастап жүрді» (Заң.қ. 32:10–12).
Бүркіт ұяны қозғайды, өйткені бүркіт балапаны ұшуды үйренуі керек. Үстінен қалықтау дегеніміз – қамқорлық жасау немесе мұқият болу. Ешбір құс балапандарына бүркіт сияқты қамқорлық жасамайды. Кішкентайын ұядан итеріп шығарады, ол құлай бастағанда, бүркіт оның астына сүңгіп, төмендегі тастарға соғылмас бұрын оны алып қанаттарына қағып алады. Иеміз Исраил үшін шөл далада мұны қанша рет істемеді? Біз үшін де солай емес пе? Бұл бүркіт балапаны ұшуды үйренгенше қайталанады. Құдайымыздың шыдамды мейірімінің қандай керемет көрінісі! Ол Исраилді Фараонның қатыгез қолынан босатып, Өз мейірімінің алып қанаттарында Өзіне алып келді.
Бүркіт сонымен қатар көру қабілетінің өткірлігімен де танымал. Ол екі миль қашықтықтан қоянды көре алады. Иеміздің көздерін ойлаңызшы! «Оның көзінен жасырылған ешбір жаратылыс жоқ, бірақ барлық нәрсе біз есеп беруіміз керек Оның көздеріне жалаңаш және ашық» (Евр. 4:13). Біздің ешқашан Оның көзінен таса болмайтынымызды білу жұбаныш емес пе? Ол Мұсаға: «Мен Мысырдағы халқымның езгісін анық көрдім... Сондықтан оларды құтқару үшін түстім» (Мыс.ш. 3:7–8) деді. Бүркіт қорықпайды. Ол дауылдарды пайдаланып, оның энергиясын өзін биікке көтеру үшін қолданады, дәл Иеміз дауылдарды біздің рухани пайдамыз үшін қолданғандай.
