1 Иса Мәсіхтің елшісі Петірден (осы күнәкар дүниеде) жат жерлік болып, Понти, Ғалатия, Қападоқия, Азия және Бітүния аймақтарында шашыраған (сенушілерге дұғай сәлем). 2 Құдай Әке сендерді алдын ала танып, Өзінің Киелі Рухымен Иса Мәсіхке мойынсұнатын, Оның құрбандық өлімінде төгілген қаны арқылы тазарған, меншікті де қасиетті халқы болуға таңдап алған еді. Рақым, амандық және тыныштық сендерге молынан жауа берсін!
11 Сүйікті бауырластарым, (осы күнәкар дүниеде) жат жерлік адамсыңдар, сондықтан сендерге ескертемін: өз жандарыңа ұдайы қарсы шығатын арам құмарлықтардан бас тартыңдар! 12 Құдайға мойынсұнбайтын халықтар арасында адал өмір сүріңдер! Олар сендерді жамандық жасаушылар деп айыптайды. Алайда Құдай бізді құтқаруға келген күні олар өз көздерімен көріп жүрген игі істеріңе бола Оны мадақтайтын болады.
15 Қайта, жүректеріңнен Мәсіхке қасиетті Иеміз деп ерекше орын беріңдер! Сендер ұстанған үмітті түсіндіруді сұраған кез келген адамға жауап беруге әрдайым даяр болыңдар. Тек ілтипат, құрмет танытып сөйлеңдер.
Елші Петір бұл хатты дұшпандық әлемде өмір сүріп жатқан сенушілерге жазады – Мәсіх үшін өмір сүргісі келетіндерге дұшпандық танытатын әлемде.
Олар аймаққа шашырап кетсе де, Петір олардың Мәсіхтегі орнын түсінгенін қалайды. Ол оларды қажылар деп атайды, яғни тиесілі емес, тек өтіп бара жатқан, үйінде емес, бөтен жерде жүргендер. Ол олардың «азаматтығы аспанда» екенін (Філіп. 3:20) және бұл азаматтық бірінші орында болуы керектігін білгенін қалады. Олар Рим империясының азаматтары болуы мүмкін, бірақ олар шын мәнінде Құдайдың қажылары, «іргетасы бар, құрылысшысы мен жасаушысы Құдай болған қаланы» іздеген рухани бөтендер (Евр. 11:10). Бұл олардың жердегі азаматтығы екінші дәрежелі екенін білдіреді. Олар өздерін бөтен ортада уақытша өмір сүріп жатқандай көруі керек еді (салыстырыңыз 1 Пет. 2:11–12).
Петір оларға әлемнен, монастырға, олар өмір сүрген дұшпандық әлемнен оқшаулануды айтпайды. Керісінше, оның тілегі оларды шайтанға қарсы тұруға (5:7) және «әркімге сендердегі үміттің себебін жұмсақтықпен және қорқынышпен түсіндіруге дайын болуға» (3:15) нығайтатын және күшейтетін іліммен қоршау болды. Бүгінгі сенуші бұл әлемнің ағысына қарсы үнемі жүзіп жүреді. Егер біз бұл әлемдегі орнымызды жоғалтсақ, көңіліміз қалады. Біз көзімізді аспандағы үмітке тігіп, оны алыстан көріп, оны қабылдап, «жер бетінде бөтен және қажылармыз» (Евр. 11:13) деп мойындауымыз керек.
