36 Бірде парызшылдар тобының бір мүшесі Исаны тамаққа шақырды. Иса парызшылдың үйіне келіп, дастарқан басына жайғасты. 37 Қалада тұратын бір күнәкар әйел Исаның парызшылдың үйінде дастарқан басында отырғанын естіп қалды. Сонда ол иісмайға толған мөлдір тас құтысын алып, әлгі үйге келді. 38 Әйел Исаның аяқ жағында тұрып, жылай берді. Көз жасын Оның аяғына төгіп, шашымен сүрте бастады. Сосын аяқтарын сүйіп, үстіне иісмайын құйды.
39 Исаны қонаққа шақырған парызшыл адам мұны көргенде іштей: «Егер Бұл нағыз пайғамбар болса, Өзіне қолын тигізгеннің кім екенін және қандай әйел екенін білер еді. Ол күнәға батқан ғой», — деді. 40 Иса оған:
— Шимон, саған айтайын деген бір ауыз сөзім бар, — деп үн қатты.
— Айта беріңіз, Ұстаз! — деді ол. 41 Сонда Иса:
— Қарыз беруші бір адамның екі кісіде ақшасы болыпты. Олардың біреуі бес жүз күміс теңгеге, ал екіншісі елуге борышты екен. 42 Олардың қарызын қайтаратын еш нәрселері болмағандықтан, сол адам екеуінің де қарызын кешіпті. Айтшы, кәне, бұлардың қайсысы оны көбірек жақсы көреді? — деген сұрақ қойды. 43 Шимон:
— Көбірек қарызы кешірілгені деп ойлаймын, — деді. Иса:
— Дұрыс айттың, — деп жауап қатты. 44 Содан әйелге бұрылып, Шимонға тағы былай деді:
— Мына әйелді байқадың ба? Мен үйіңе кіргенде, сен Маған аяғымды жуатын су берген жоқсың. Ал ол аяғыма көз жасын төгіп, шашымен сүртті. 45 Сен Мені бетімнен сүймедің. Ал ол Мен келгеннен бері тоқтамастан аяғымды сүйіп отыр. 46 Сен басыма май құйып құрмет көрсетпедің. Ал ол тіпті аяғыма иісмай құйды. 47 Сондықтан саған айтамын: оның көптеген күнәларының бәрі де кешірілді, бұл оның зор сүйіспеншілігінен көрініп тұр. Ал кімге аз кешірілсе, сол азғана жақсы көреді. — 48 Мұнан соң Иса әйелге: — Күнәларың кешірілді! — деді.
49 Сонда Исамен бірге дастарқан басындағы кісілер іштерінен: «Күнәларды да кешіретін Бұл кім Өзі?» — деп ойлады. 50 Бірақ Иса әйелге:
— Сен сенімің арқылы құтқарылдың. Аман-есен қайта бер, — деді.
37 Қалада тұратын бір күнәкар әйел Исаның парызшылдың үйінде дастарқан басында отырғанын естіп қалды. Сонда ол иісмайға толған мөлдір тас құтысын алып, әлгі үйге келді. 38 Әйел Исаның аяқ жағында тұрып, жылай берді. Көз жасын Оның аяғына төгіп, шашымен сүрте бастады. Сосын аяқтарын сүйіп, үстіне иісмайын құйды.
Лұқа 7:36–50 · Лұқа 7:37–38 · КК 2010
Біз бата алатын жерге келгенде, жанға ашылатын бірінші ұлы шындық – Оның біздің күнәларымыздан да ұлы екендігі. Луқа 7:36–50-де қаладағы күнәкар әйел тапқан нәрсе осы болды. Бұл шаршаған әйел Иеміздің сөздерін естіп, оларға тартылып, Оның артынан Симонның үйіне еріп келген болуы әбден мүмкін. Ол үйге кіруі керек пе еді? Оның бұған қандай құқығы бар еді? Фарисей мен оның қонақтарының қабақтары оны есіктен алыстатқан болар еді, егер оның жаны іздеген Біреуі тойдың ең төменгі орнында жатпағанда. Оның Оған деген қажеттілігі олардың қорқынышынан да үлкен болды, және олардың дұшпандығынан да үлкен екі күш әрекет етті; бұлар оны Оның аяғына әкелу үшін бірікті. Оның сүйіспеншілігі оны тартты; оның қажеттілігі оны итермеледі. Оның сүйіспеншілігінің тартылысы мен қажеттілігінің итермелеуімен ол табалдырықтан бір қадам аттап, шаршаған, ауыр жүктелген жүрегі жеңілдік пен тыныштық табатын жалғыз жерге келді.
Ол Оның аяғына жығылып, күнәкар өмірі үшін өкінішін төкті, және Оның оған көрсеткен мейірімділігі үшін ризашылық көз жастарын сол өкінішті көз жастарымен араластырды.
Фарисей Симон оған өзіне тиюге рұқсат бермес еді, және оның қонақтары оны менсінбес еді, бірақ кішіпейіл Иса, Өмірдің құдіретті Ханзадасы, оларға ұқсамады: Ол күнәкарлардың досы еді. Ол Оның шексізмейірімді жүрегі бар екенін, тіпті оған да жанашырлық таныта алатынын, және аузын ашқанда ешбір адам сөйлемегендей немесе сөйлей алмайтындай сөйлегенін білді: Ол кешірім, құтқарылу, тыныштық туралы айтты; және шынымен де, жердегі немесе көктегі барлық нәрселердің ішінде ешқайсысы шаршаған жанның аңсауын бұлар сияқты қанағаттандыра алмас еді.
