Құдай алдында бәріміз кінәлі күнәкармыз, және бұл күнә бізді айыптап, Одан алыстатады. Күнәміздің ұлылығы күнәлардың санында ғана емес, тіпті бір күнәнің өзінің ауырлығында. Бір күнә өлім жазасын шығаруға жеткілікті, және бір күнә біздің жазасын өтеуіміз үшін тым көп.
Кінә сезімі күнәміздің ауырлығын түсінуден өзгеше. Қабыл өзінің кінәлі екенін білді, бірақ ол жасаған кісі өлтірудің ауырлығын мойындаудың орнына, жазаның қаталдығына назар аударды. Бұл оның күнәсінің Құдай үшін нені білдіретінін қаншалықты аз бағалағанын көрсетеді. Оған қарама-қарсы, Дәуіт өз күнәсін мойындап, оны көтере алмайтынын мәлімдейді — жазаны емес, күнәнің өзін. Құдайдың жүрегіне ұнаған адам ретінде, ол өзінің қателігі Құдайға қарсы үлкен қорлық болғанын қатты сезінді. Сол сияқты, исраилдіктер айналасындағы халықтармен аралас некеге тұрғанда, Езра Дәуіт сияқты сөздерді қолданып: «біздің күнәларымыз басымыздан асып кетті» деп, олардың «өте кінәлі болғанын» мойындайды (Езра 9:6–7).
Бүгінде Қабыл сияқты күнәні маңызды емес нәрседей қабылдайтындар көп. Құдайдың күнәге деген көзқарасы өзгерген жоқ. Тек Құдай ғана біздің күнәларымыздың толық ауырлығын шынымен түсіне алады, және Ол оларды кешірудің жолын көрсетті. Ол Өз Ұлы Иса Мәсіхті біздің орнымызға берді және Оны біз үшін күнә етті. Егер менің күнәм соншалықты ауыр болмаса, Құдайдың Ұлының өлуі қажет болмас еді! «Бірақ күнә көбейген жерде, рақым одан да мол болды» (Рим. 5:20), өйткені біздің күнәларымыз жуылып қана қоймай, біз Онда Құдайдың әділдігі болдық (2 Қор. 5:21).
