Елші Пауыл римдіктерге жазған хатында бұл өсиет оны күнәкар табиғатын мойындауға мәжбүр еткенін айтады. Ол ешқашан пұтқа бас имеген, Құдайдың атын босқа атамаған, ата-анасын қорламаған. Өзінен ол сараңдықтың барлық түрін тапты.
Әділетсіз басқарушы туралы астарлы әңгіме болашаққа дайындалудағы парасаттылықты үйретеді. Ол сараңдықтан, жалқаулықтан және Құдайдан гөрі ақшаға қызмет етуден сақтандырады.
